deze website maakt geen onderdeel uit van de geheime Evil Atheist Conspiracy, welke niet bestaat
30 december. Het gaat niet zo goed met de paus.
Die arme meneer Ratzinger. Al vanf zijn jeugd zit het hem niet mee. Hij was het jongste kind, en dan ook nog eens van de lokale politieagent. Ongetwijfeld was hij het pispaaltje van de klas. Vervolgens zat hij bij de Hitlerjugend en moest hij op een BMW-fabriek passen. Na zijn middelbare school miste hij de kans om een vak te gaan studeren en in plaats daarvan viel hij in de klauwen van de theologie.
Een paar jaar later was hij afgestudeerd zonder enige kennis opgedaan te hebben. Met zijn leven wist hij toen niets beters aanvangen dan zelf ook maar theologie te gaan doceren. Hij doceerde dogmatiek zonder op de hoogte te zijn van de meest basale eigenschap van dogma: dat het onzin is. Alsof je leraar Nederlands van de middelbare school niet begrijpt dat Harry Mulisch en Bernlef al die verhalen uit hun duim hadden gezogen.
Maar blijkbaar durfde al die tijd niemand hem daar op te wijzen, in plaats daarvan werd hij steeds hoger weggepromoveerd binnen de wereld van de sprookjeskunde. Hij mocht zich zelfs hoogleraar noemen.
Geen wonder dat elke realiteitszin bij meneer Ratzinger verdwenen is. Hij omringde zich met leden van de belangenvereniging voor mensen met deze specifieke geestesafwijking. Binnen deze vereniging klom hij snel op tot een soort ondervoorzitter. Helaas gebruikte hij deze positie niet om te pleiten voor professionele psychische hulpverlening. Velen hebben zelfs het vermoeden dat hij niet eens inziet dat hij en zijn verenigingsgenoten aan die ernstige geestesziekte lijden.
Een van de vreemde dingen van de belangenvereniging voor patiënten met een Rooms-Katholieke cognitiestoornis is dat er geen reguliere bestuursverkiezingen zijn. De voorzitter bijvoorbeeld, blijft in functie tot zijn dood. Normale verenigingen vervangen eens in de zoveel tijd de voorzitter, waarbij er een inwerkperiode is zodat de oude voorzitter wat kennis en ervaring over kan dragen op de nieuwe.
Daarnaast hebben de leden geen stemrecht. En het gekke is, ze klagen daar niet over, terwijl ze over het algemeen niet eens de statuten en HR onder ogen hebben gekregen toen ze lid werden. Nog treuriger wordt het als je weet dat alleen mensen zoals Ratzinger zelf, dus zonder opleiding en altijd omringd geweest door lotgenoten, mogen stemmen over wie de nieuwe voorzitter wordt.
Gevolg was dat meneer Ratzinger voorzitter werd van deze ruim één miljard leden grote patiëntenvereniging, zonder te beseffen in wat voor een treurige geestestoestand hij zich bevond. En daarmee vervloog de laatste hoop dat iemand hem ooit nog zou durven wijzen op wat er nu echt aan de hand is: Dat hij voorzitter is van een enorme vereniging van mensen die allen aan dezelfde cognitiestoornis lijden. Dat hijzelf daar ook aan lijdt. En dat hij niet alleen iets moet doen aan zijn eigen geestesziekte, maar dat hij door zijn positie ook verantwoordelijk is voor de psychische hulpverlening aan zijn medepatiënten.
Maar ik vrees dat we al een halve eeuw te laat zijn om meneer Ratzinger te helpen. Hij was altijd al zo gek als een deur. Hij denkt bijvoorbeeld dat homoseksualiteit een ziekte is. Hij zegt dat het kader van zijn vereniging niet mag praten met dat van aanverwante patiëntenverenigingen. Hij denkt dat als je een verkrachter betrapt, je niet naar de politie moet gaan. Hij denkt dat zijn voorgangers geen fouten konden maken maar vindt wel dat het anders moet. Hij is bang voor matige romans. En hij ziet overal maria's en communisten.
Maar het is hem nu helemaal in de bol geslagen. Hij heeft zijn onderknuppels opgeroepen om het exorcisme van de vuilnisbelt van de geschiedenis te halen. De man blijkt echt te geloven dat er duivels en demonen rondwaren die het voorzien hebben kwetsbare gelovigen. Hij denkt dat mensen zich tot de duivel wenden en dat hun geest dan in bezit wordt genomen door een kwade geest.
Nou is hij op de leeftijd dat wel meer mensen seniel worden. Maar wat erger is, is dat hij denkt dat de kerk mensen kan helpen met die ingebeelde kwalen door de kwade geesten uit te drijven. Het doet mij denken aan die oude mop over de man op de snelweg die op de radio een bericht over een spookrijder hoort, en vervolgens denkt dat er niet één spookrijder is, maar honderden.
Het treurige is dat in dit geval de spookrijder niet tot staan zal worden gebracht door een politieauto. Niemand is in de positie om het Vaticaan ervan te overtuigen dat de kwade geest in hun eigen hoofd zit en 'christendom' heet. Bovendien zitten ze niet alleen in die auto. Op de achterbank zitten alle 'gewone' leden van hun patiéntenvereniging. Mensen die lijden aan een ernstige vorm van de Rooms-Katholieke variant van godsdienstwaanzin, kunnen besluiten dat hun familieleden van de duivel bezeten zijn en de hulp van exorcisten inroepen.
Let wel, de mensen die aan exorcisme onderworpen worden, zijn hetzij mensen die juist over een gezond verstand bezitten, hetzij mensen die aan een seculiere geestesziekte lijden. Ouders zien dat hun kinderen ongelovig worden en naar deathmetal gaan luisteren, en vervolgens concluderen ze dat die kinderen gek zijn en laten de lokale priester hen psychisch mishandelen. In plaats van dat ze eens luisteren naar de overwegingen die hun kinderen hebben om de ouderlijke religie te verwerpen.
Misschien nog wel treuriger zijn de gevallen waarin een persoon aan een 'gewone' geestesziekte lijdt, zoals schizofrenie. In plaats van een behandeling volgens de beste wetenschappelijk inzichten, krijgt de patiënt te stellen met iemand die zelf aan een ernstige cognitiestoornis lijdt maar denkt dat zijn eigen gekte de onfeilbare waarheid is.
Inderdaad, het gaat niet zo goed met het denkraam van de heer Ratzinger. Maar voor de mensen die blootgesteld zullen gaan worden aan het exorcisme, staan de zaken er echt slecht voor.
17 december. Tijd om te kwetsen
Twee jaar geleden gingen moslims totaal over de zeik wegens een serie cartoons in een Deense krant. Een absoluut belachelijke rel was het, zorgvuldig opgestookt door geestelijken. Er zijn tientallen doden bij gevallen en gebouwen vernield, alleen maar omdat een enorme kudde mensen meterslange tenen heeft zodra het over hun favoriete sprookje gaat.
Toen al verontrustend waren de reacties van de kerken. Geweld werd braaf veroordeeld, maar ze vonden toch wel dat je gelovigen niet mocht "kwetsen". Maar wat ze in werkelijkheid bedoelden was natuurlijk dat hun eigen waanbeelden ook niet bespot mochten worden.
Ik verdenk ze er werkelijk van dat ze dachten dat het tij aan het keren was. Dat ze toen al het plan hadden om zodra de kans zich voordeed, hetzelfde truukje uit te halen voor hun eigen sprookje.
En ja hoor. Vorige week kwam De Pers in de problemen omdat de krant een plaatje van een hindoegod gebruikt had. Doodsbedreigingen. Wat moslims kunnen, kunnen wij ook, moeten die hindoes gedacht hebben. En wat gebeurt er? Natuurlijk wordt er braaf geprotesteerd tegen het dreigen met geweld, maar ondertussen gaat De Pers wel door de knieën.
En nu gaan er weer christenen over de pis vanwege een folder van de Dixons. Wat moslims kunnen, kunnen wij ook, dachten de christenen. En je kan op je duim uittellen dat de Dixons ook weer duikt en zijn excuses aanbiedt, uit angst voor faillissementen in de bible-belt.
De zorgvuldig georkestreerde cartoonrellen zijn een groot succes geworden. Ineens is het weer taboe om religie 'te beledigen'. Alsof er een reden is waarom religies niet bespot zouden mogen worden. Er is Vrijheid van Meningsuiting. Het verbod op godslastering is in de jaren zestig de facto afgeserveerd. Het is doodnormaal om met van alles en nog wat de spot te drijven. Tuurlijk, als je met bepaalde mensen de spot drijft, hoef je niet te verwachten dat ze je daarna nog aardig vinden, maar dat is jouw probleem.
Bovendien vinden mensen over het algemeen dat je tegen een stootje moet kunnen. Enige zelfrelativering en gevoel voor humor wordt gewaardeerd. En terecht. Humor is een middel om tegenstanders bij elkaar te houden, om ze hun standpunten te laten relativeren. Het is een krachtige doch ontwapenende manier om je mening te geven. De veiligste en tegelijkertijd doeltreffendste manier om een taboe ter discussie te stellen, is door er een grap over te maken.
Het is niet voor niks dat wij als mensen humor gebruiken bij allerlei meningsverschillen. In de politiek is humor al eeuwen essentieel, en ja ook in de vorm van spotprenten. Sporters en technici maken grappen over elkaar. Zelfs vechtende legers doen het af en toe. Linux- en windowsaanhangers besteden zoveel tijd aan grappen over elkaars systeem dat je je afvraagt hoe ze nog aan programmeren toekomen.
Maar de heren en dames gelovigen houden er niet van. Heel begrijpelijk, en heel fout. Begrijpelijk omdat het een serieuze bedreiging van hun positie betekent. Hun denkbeelden zijn nergens op gebaseerd en ronduit belachelijk. Als tegenstanders daar de spot mee gaan drijven, blijft er helemaal niks van over. De grappen spreken het menselijke relativeringsvermogen aan, en relativering is dodelijk voor religieuze overtuigingen. Het idee dat een Joodse zombie die z'n eigen vader was, uit een maagd geboren werd en nu door jou opgegeten wil worden [...] is dermate absurd dat het alleen volgehouden kan worden door pure koppigheid.
Heel fout is het omdat de koppigheid van de religieuzen een wel heel beroerde reden is om anderen hun rechten te ontnemen. Zeker omdat het ons de facto ook het recht zou ontnemen om die koppigheid ter discussie te stellen. En als we die niet ter discussie mogen stellen, waar mogen we het dan nog wel over hebben? Mogen atheïsten dan nog wel zeggen waarom ze niet in god geloven, dat ze niet geloven omdat ze religieuze denkbeelden belachelijk vinden? Betekent dit niet in feite dat atheïsten als enige wél gekwetst mogen worden?
Maar als we nog eens een stapje fundamenteler te kijken, waarom voelen religieuzen zich eigenlijk beledigd? Als iemand een grap over mij maakt, kan ik daar meestal om lachen. Soms word ik wat kniftig, vooral als ik niks scherps terug weet te zeggen. Maarja, het hoort bij het leven. Als ik met een mond vol tanden sta, is dat mijn eigen schuld. De ander was gewoon scherper dan ik. Bij een ligfietswedstrijd wordt ik er ook regelmatig uitgereden door mensen die ongeveer even sterk geboren zijn als ik. Daar is het een wedstrijd voor. Trainen, voorbereiden, zorgen voor goed materiaal en een dosis geluk bepalen wie wint en wie verliest. En daar is helemaal niets mis mee. Ik ben blij dat mensen zich tegenwoordig op deze manier met elkaar meten, en niet meer met geweld.
Maar wat voor wedstrijd je ook speelt; als je verliest kun je óf je verlies nemen, óf je gekwetst voelen. Het is je eigen keuze. Je verlies nemen is sportief en eervol; boos worden is kinderachtig. Als je voor het laatste kiest, doe je het jezelf aan. Niets houdt je tegen om voor de sportieve optie te gaan.
Ik verdenk de gelovigen ervan dat ze de humorwedstrijd niet aandurven. Ik denk dat ze donders goed weten dat ze kreupele konijntjes zijn, en dat de tegenstander beschikt over een schijnwerper en een Russisch machinegeweer.
Want laten we eerlijk zijn, welke humoristische prestaties hebben de kerken op hun conto mogen schrijven? Een tekening van Charles Darwin als chimpansee, en dat is het dan wel weer.
De critici van religie hebben daarentegen nooit veel moeite om flink de draak te steken met godsdienst.
Grappen over godsdienst zijn er altijd al geweest. Sinds enkele decennia kunnen ze in het westen eindelijk ongestraft gemaakt worden. Er was zo langzamerhand een consensus ontstaan dat humor met humor bestreden dient te worden. Een grap dient beantwoord te worden met een betere grap. Als je die niet kan maken moet je sportief zijn en je verlies nemen. De gelovigen hadden door schade en schande geleerd dat boos worden de zaak alleen maar erger maakt. Je zet jezelf voor gek als je protesteert tegen een grap; ook religie moet tegen z'n verlies kunnen.
De cartoonrellen hebben de gelovigen nieuwe hoop gegeven. Voor het eerst sinds een halve eeuw had een religieuze groep geprotesteerd tegen humor zonder alleen maar méér hoongelach over zichzelf af te roepen. De andere religies zagen de kans waar ze al decennia op wachtten; de seculiere wereld zou het immers nooit kunnen verkopen om wel te buigen voor de moslims maar niet voor de christenen of de hindoes.
Het wordt tijd om die hoop grondig de bodem in te trappen. Spot met alle religie, en zeker met de christelijke en hindoeïstische. Zet ze volkomen voor gek. Laat ze zich maar goed gekwetst voelen, ze doen het immers zichzelf aan. Wijs ze er tot in den treure op dat ze er zelf voor kiezen om gekwetst te zijn; ze kunnen immers ook sportief zijn en toegeven dat ze de humorwedstrijd verloren hebben. En ook kunnen ze toegeven dat hun wereldbeeld geen emperische basis heeft.
Nu ik er zo over nadenk: Wat zou er gebeuren wanneer gelovigen massaal zouden toegeven dat ze het niet leuk vinden om bespot te worden, omdat ze nu eenmaal niet in staat zijn terug te spotten? Zouden de satirische atheïsten daar van terug hebben? Zouden ze nog wat extra zout in de wonden durven wrijven? Of zouden ze liever sportieve winnaars zijn?
Het gaat niet gebeuren. Zodra gelovigen hun verlies toe durven geven op het gebied van humor, zijn ze nog maar een haarbreedte verwijderd van het toegeven van hun verlies op het gebied van feiten.
3 december. Belangrijke mededeling
Zojuist de volgende mededeling ontvangen van de Vrijheidspolitie:
Onderzoek van de Vrijheidspolitie heeft een onthutsend feit onthuld over uw website "fietsersafstappen.nl". Ons is gebleken, dat u middels uw discussiestukken in de afdeling "athlog" zich mengt in het maatschappelijk debat. Bovendien moedigt u bezoekers van uw website aan te reageren op uw stukken via uw e-mailadres "ligfiets at gmail.com". Middels deze brief willen wij u er op wijzen dat u zich hiermee schuldig maakt aan buitenparlementaire meningsuiting. Dit is een abjecte schending van de Vrijheid. U dient de genoemde discussiestukken met onmiddelijke ingang van uw website te verwijderen, anders zijn wij genoodzaakt op te treden in het belang van de Vrijheid. Wij danken u voor uw begrip.
3 december. Vrijheid, vrijheid...
De vrijheid staat aardig onder druk in dit land sinds afgelopen week. Maar de samenleving slaat terug. De eerste aanval op de vrijheid werd gepleegd toen het Haags Gemeentemuseum een fotoserie weigerde, omdat deze wel eens beledigend zou kunnen worden opgevat door moslims. Het thema was namelijk moslims en homoseksualiteit, en, huiver, Mohammed werd afgebeeld.
Tja, aan de ene kant kan ik me voorstellen dat de directeur geen zin heeft in molotovcocktails in z'n museum. Maar hij is wel directeur van een museum, en in die functie moet hij pal staan voor de vrije kunst. Hij moet er trots op zijn dat de kunst in zijn museum een belangrijk sociaal thema aansnijdt en tot forse discussies leidt. Een beetje museumdirecteur beleeft zijn finest moment op het moment dat er flink gedonder is rond een werk in zijn museum.
Maargoed, de directeur duikt dus. En wat is het gevolg? De rel heeft alle voorpagina's gehaald, met als gevolg dat elke Nederlander nu op de hoogte is van het bestaan van de fotoserie. Niet iets wat veel voorkomt bij kunstzinnige fotografie. En ja, op internet zijn de foto's voor iedereen gemakkelijk te vinden. Vervolgens biedt een ander museum aan om ze wel ten toon te stellen, en er is duizenden malen meer exposure dan je normaal verwacht voor iemand die vers is afgestudeerd aan de Koninklijke Academie.
Zouden de fanatieke moslims iets geleerd hebben van de cartoonrellen? Zouden ze snappen dat stampei maken geen ander gevolg heeft dan dat het aantal godslasterende afbeeldingen steil omhoog schiet? Het zou me niet verbazen. In ieder geval was alle schade aan de vrijheid van de Kunsten in één weekend teniet gedaan door de pers en de internetgemeenschap.
En dan de tweede aanval. Doekele Terpstra schreef een stuk in de Trouw waarin hij opriep tot een reactie tegen de haatzaaierij van Geert Wilders. Een relatief genuanceerd stuk, waarin hij de 'zwijgende meerderheid van redelijke mensen' opriep om de stem te verheffen tegen de kwade boodschap van Wilders. Terpstra wil een samenleving waarin redelijkheid, tolerantie en dialoog op basis van wederzijds respect centraal staan.
Lijkt me gezond. Ik heb al eerder op Athlog geschreven dat ik het ook niet zo op heb met Wilders en kornuiten (doorscrollen naar beneden, ja ik moet daar eens iets aan doen, ik weet het). Maar ook als ik het er niet mee eens ben, dan nog is het Terpstra's goed recht om zo'n opiniestuk te plaatsen.
Maar dan de reactie van onze voorman van de Partij van de Vrijheid. Hij noemt Terpstra een gevaarlijke man, schuift hem alvast de verantwoordelijkheid in de schoenen voor het geval er geweld gebruikt wordt en legt hem extremistische woorden in de mond die in de verste verte niet lijken op wat Terpstra werkelijk schreef.
Nouja, dat zijn we wel van hem gewend. Maar dan begaat hij zijn grootste faux-pas. Hij zegt dat Terpstra het debat niet mag voeren, want hij doet het niet in het parlement. En Wilders zelf mag wel alles zeggen, want hij voert het debat in het parlement.
Pardon? Sinds wanneer mogen alleen volksvertegenwoordigers debatteren? Geldt de Vrijheid van Meningsuiting alleen voor parlementariërs? Blijkbaar. Burgers mogen stemmen, ze mogen eventueel lid worden van een partij - niet van de zijne, natuurlijk - en verder moeten ze hun bek houden.
Maar ook deze aanval op de vrijheid is vakkundig afgeslagen door de samenleving. Terpstra heeft zoveel bijval gekregen, dat hij er een beetje confuus van is. Binnen een paar dagen was een start gemaakt met het in elkaar timmeren van een platform. Zelfs in de peiling van Stand.nl, veelal gekaapt door reactionaire niksnutten, vindt een kleine meerderheid een goede zaak als er zo'n platform komt. Behalve de PVV heeft niemand de behoefte om het platform de mond te snoeren, en met deze publiciteit maakt het een vliegende start. De zwijgende meerderheid van redelijke mensen zwijgt niet meer.
Wil je reageren op athlog? Meel mij: ligfiets op gmail.