De Bond tegen het Mixen richt zijn pijlen op de ergerniswekkende gewoonte van platendraaiers in dansgelegenheden (ook wel 'Deejays' genaamd) om dansplaten aan elkaar te mixen. Hiertoe gebruiken zij mengtafels en de mogelijkheid die inferieure platen- en cd-spelers bieden om de draaisnelheid aan te passen. De intelligentere types onder hen laten dit werk aan computers over.
Waarom is het mixen van dansplaten zo verwerpelijk? Het grootste bezwaar is de vervlakking van de dansmuziek die dit tot gevolg heeft. De muzikanten die de dansplaten maken, passen zich namelijk aan deze gewoonte aan, waardoor de muziek nauwelijks nog in tempo varieert, zowel binnen een muziekstuk als tussen muziekstukken onderling. Alsof dat nog niet erg genoeg is, worden de platen voorzien van ellenlange begin-, eind-, en tussenstukken die ronduit slaapverwekkend zijn. 'Handig' om te mixen. Bovendien vermijden de muzikanten langere melodieën en teksten of complexe soundscapes. Dat maakt het mixen immers lastig, en dat willen de platendraaiers niet. Het gevolg is muziek die werkelijk stomvervelend is, te saai om op te dansen. Ik snap niet hoe de gemiddelde feestganger de concentratie op kan brengen om de maat te blijven volgen.
En waarom doen die lui het eigenlijk? Hebben platendraaiers echt zo weinig respect voor hun publiek dat ze denken dat die mensen geen enkele ritmewisseling aankunnen? Wie wel eens op een willekeurig feest zónder 'professionele' platendraaier is geweest, ziet dat dat best meevalt. Ook bij liveconcerten blijken mensen te kunnen dansen. Op vleermuisfeesten wordt muziek gedraaid die varieert van middeleeuws gezang tot industriële grafherrie die alleen door kenners als muziek herkend kan worden. Toch wordt er gedanst, sterker nog, mensen gaan erheen om te dansen. Een aantal jaren terug was in dat wereldje een plaat populair die vrijwel continu en maar half voorspelbaar in tempo varieerde. Het was een gegarandeerde floorfiller. Zelfs bij feesten die wel door mixen geteisterd worden zie je dat het publiek reageert op het moment dat er iets verandert, hoe minimaal die verandering ook is.
Naast de vervlakking die het mixen veroorzaakt, heeft het ook tot gevolg dat platendraaiers steeds meer de positie van muzikanten innemen. Dus eerst dwingen ze middels hun platenkeuze de muzikanten om slaapverwekkende muziek te maken, en daarna eisen ze een sterrestatus op. Heel slim. Maar ook heel doorzichtig en heel verwerpelijk. Een platendraaier is, nouja, iemand die plaatjes draait. Iemand die de machines bedient. Wat de platendraaier toe kan voegen, is het kiezen van de juiste plaat op het juiste moment, net zoals een moeder het juiste verhaaltje voor het slapen gaan uitkiest of een kastelein het juiste biertje adviseert. De rest is eenvoudige handarbeid, iets wat in het geval van platendraaien beter door computers kan worden gedaan.
Het echte werk wordt natuurlijk gedaan door degene die het bier brouwt, het verhaaltje verzint of de plaat maakt. Ere wie ere toekomt. En die vermaledijde mixende platendraaiers ontnemen de muzikanten zowel die eer als de mogelijkheid om interessante muziek te maken. Ze drukken de muzikant in het verdomhoekje en slagen er in om gages los te lullen waar muzikanten niet van durven dromen. Ze vangen soms vele duizenden euro's voor een avondje platendraaien, voor veel muzikanten het budget om een compleet album te maken.
Platendraaiers dienen zich te beperken tot het kiezen van een goede plaat om vervolgens een stapje opzij te doen om de weg vrij te maken voor de muziek. Geef de muzikant de kans zijn verhaal te vertellen en vooral, geef mij de kans om daarnaar te luisteren. Blijf van die knoppen af, de muzikant weet het echt beter dan jij. De muzikant is ook veel beter in staat dan jij om zijn muziekstuk een begin, een midden en een eind te geven, dus dat kun je ook gewoon laten horen. En als de plaat afgelopen is, dan zet je de volgende op. In de tijd dat je van de knoppen afblijft, kun je even nadenken over welke dat moet zijn. Wellicht kun je dan ook bedenken dat het werk dat jij doet niet zo bijzonder is dat het duizelingwekkende bedragen moet kosten. Een platendraaier die denkt het beter te kunnen dan de muzikant, moet zelf maar platen gaan maken. Sommigen doen dat ook, en meestal is dan meteen duidelijk waarom de persoon in kwestie een platendraaier is en geen platenmaker.
Samenvattend: mixen is puur protectionisme ten koste van de muziek. De platendraaiers houden de muzikanten kort door het publiek te laten wennen aan oersaaie muziek die zonder mixen al helemaal niet te pruimen is. Muziek met variatie wordt geboycot. Mensen die verstand hebben van muziek en geneigd zijn om te focussen op platenkeuze zonder tijd te verkwisten aan mixen, worden zorgvuldig buiten het gilde gehouden. Zonder mixen valt immers de bodem onder de debiele gages van platendraaiers vandaan. Zonder mixen blijkt dat de echte kunst de muziek is, en dat het vak van platendraaier in niets afwijkt van dat van wijnkoper: keuze en advies. Eervol genoeg zou ik zeggen.
De Bond tegen Mixen boycot daarom dansgelegenheden waar muziek aan elkaar gemixt wordt, en lobby't actief en onderhuids tegen de verderfelijke invloed van het mixen. Verder ondersteunt de Bond genres die dapper weerstand bieden, die dansmuziek maken gebaseerd op complexe structuren, compositie, tekst, variatie en niet zelden zelfs melodie. Electro, aggrotech, industriële muziek en andere 'alternatieve' genres komen in aanmerking voor financiële ondersteuning middels aankoop van platen en concertbezoek.
Reageren? Meel naar bondtegenmixen op gmail.