Onderdelen: hoe het niet moet

In mijn vorige post schreef ik dat ik tegenwoordig erg in onderdelen geïnteresseerd ben, en graag een flink bedrag neertel voor iets van hoge kwaliteit. Bij veel onderdelenfabrikanten is het zonder meer zo dat kwaliteit en prijs gekoppeld zijn. Zo heeft de behoorlijk prijzige PG990-cassette van SRAM tijdens mijn Noordkaaptocht flink wat voor z’n kiezen gekregen. Na thuiskomst maakte ik hem goed schoon, en toen kon je werkelijk niet zien dat hij gebruikt was. Dat is wat we willen. Het kost wat, maar het loopt lekker, is licht en je hebt er geen omkijken naar.

Helaas is er een grote markt voor mensen die wel graag met een dure fiets afshowen, maar minder geïnteresseerd zijn in de technische merites van dat glimmende spul. Of het gewoon niet snappen. En daar wordt natuurlijk dankbaar misbruik van gemaakt. Vandaag kwam ik een paar voorbeelden tegen die ik toch wel als afknappers beschouw.

Kijk bijvoorbeeld maar eens naar dit kettingblad. Oke, het is een licht ding, en het zal minder snel slijten dan een aluminium kettingblad. Maar kijk eens naar dat koolstof: het is gewoon uit een plaat gesneden alsof het metaal is. Het idee van vezelversterkte kunststof is toch juist dat je dat níet doet? Wil je echt licht en stijf construeren, dan leg je de vezels in de richting van de krachten, hetgeen bij zo’n kettingblad niet echt ingewikkeld is. Goed, je moet dan per stuk gaan lamineren, maar dat mag je toch wel verwachten voor 200 euro.

Het bleek nog erger te kunnen: dit kettingblad. Niet alleen wordt hier ook weer koolstof behandeld alsof het metaal is, maar er wordt vervolgens een flinke gewichtsbesparing opgeofferd voor een fancy logootje. Aangezien dit blad met een waterlaser gesneden wordt, vertegenwoordigt dit logo ook nog eens een fors deel van de bewerkingskosten. Maar het staat vast heel gaaf op de wielerclub.

Derde voorbeeld, uit de ligfietswereld ditmaal. Deze kettingrollen zijn voorzien van keramische lagers. Er is op dit moment flinke discussie over de vraag hoeveel winst keramische lagers nu precies opleveren ten opzichte van stalen lagers. Maar ik denk dat voor- en tegenstanders het er toch wel over eens zullen zijn dat de winst in ieder geval minder zal zijn dan het verlies van een ketting die over een rol loopt in plaats van over een tandwiel. Een fietsketting die over een rol loopt, stuitert de hele tijd een klein beetje op en neer. Dat geeft herrie en dat wordt meestal opgelost door een rubberen ring om de rol te spannen. Daar wordt het uiteraard niet beter van, rubber dissipeert flink energie bij het in- en uitveren.

Een ketting die over een tandwiel loopt, volgt netjes de bocht en stuitert dus niet. Voordat je dure lagers in die rollen stopt, maak dan alsjeblieft eerst eens een tandwiel van die rol.

Het is toch wel erg handig om een werktuigbouwkundige achtergrond te hebben als je van fietsen houdt. Het maakt het een stuk eenvoudiger om goede keuzes te maken. Maar dat is eigenlijk een heel treurige constatering. Fietsen is immers voor iedereen. Wie niet zoveel van techniek snapt, kan maar beter zorgen dat hij technische vrienden heeft, anders is hij overgeleverd aan fietsenboeren die vooral goedkope en snelslijtende onderdelen op voorraad willen houden, danwel graag dure onzin verkopen.

Paklijst

Nog iets meer dan twee maanden te gaan. Het is inmiddels hoog tijd om mijn uitrusting op orde te krijgen. Op zich heb ik een redelijk complete kampeeruitrusting, maar sommige zaken zijn aan vervanging toe. Andere zaken heb ik nog nooit echt nodig gehad, maar wil ik voor deze tocht toch wel hebben. En verder vind ik het een mooie gelegenheid om bepaalde zaken een beetje op te waarderen.

Mijn matje bijvoorbeeld. Een jaar of acht, negen geleden kocht ik het toenmalig lichtste matje van Therm-A-Rest. Doet het nog steeds prima, die dingen zijn werkelijk onverwoestbaar. Maar het neemt wel flink ruimte in, en met ruim 920 gram (zonder hoes) toch een groot onderdeel van het totaalgewicht. In de tussentijd heeft Therm-A-Rest bepaald niet stil gestaan, hun nieuwe matjes zijn spectaculair lichter. Voor mij kan de winst extra groot zijn omdat mijn fietstocht aan het eind van de lente en begin van de zomer plaatsvindt. Een drieseizoenenmatje is dus genoeg. Ik heb me daarom laten verleiden tot de aanschaf van een nieuwe. 460 gram. Ik heb het nagewogen, het klopt exact. De helft van mijn oude matje. Met het hoesje erbij is dat 483 gram.

Mijn nieuwe slaapzak was ook al de helft lichter, in totaal ga ik nu met 1280 gram minder slaapspullen op stap. En eigenlijk is dat niet eens zo overdreven. Ik heb een redelijk complete paklijst, waarbij ik zoveel mogelijk de gewichten vermeld heb. Daaruit blijkt dat de totale massa nog steeds heel fors gaat zijn.

categorie wat massa (g)
Wonen en slapen
Tent 1654
Stokken 316
Haringen 278
Grondzeil 121
Matje 483
Slaapzak 780
Binnenzak 139
Zitflappen 0
Oogmaskertje
Tassen
Bananen Radical 950
Toptas 550
Regenhoezen 300
Stapeltje plastic tasjes 160
Eten
Hardware Brander 425
Brandstoffles 500
Pannen 550
Schuurspons 5
Bord + lepel + mes 65
Mok 55
Waterzak 342
Aansteker 16
Broodbak voor in toptas
Software Oploskoffie
Thee
Olie
Zout + peper
Bouillon
Notenpasta
Zoet beleg
EHBO, nood
Verband smal
Verband breed
Snelverband
Pleisters
Leukoplast
Ontsmetting
Gaasjes
Noodlucifers
Nooddekens 152 (totaal)
Kleding
Jas 409
Regenbroek 250
Thermo-onderbroek 174
Thermoshirt korte mouwen 141
Thermoshirt lange mouwen 334
Sokken 289
Lange fietsbroek 260
Korte fietsbroek 121
Winterfietsbroek 274
Buitensportbroek 350
Icebreaker 499
Icebreaker col 247
Schoenen 867
Muts 47
Leuk shirt 273
Gore-tex sokken 57
Handschoenen 133
Wielrenhandschoentjes 45
Hemd 73
Onderbroek 139
Fietsshirt korte mouwen 217
Fietsshirt lange mouwen 261
Helm 294
Onderhoud, reparatie
Naald & draad
Waspoeder
Seamgrip
Fietsplakkers
Plakkers matje
Touw
Fietstool 210
Fietspomp 185
Drukmeter 8
Reservebinnenbanden 145
Reservebuitenband 406 230
Flesje olie
Reserveplaatjes Bebop 35
Reserveremblokjes 60
Smal dukteep 20
Reservebinnenkabels
Algemeen
Tool 297
Telefoon 143
Telefoonnummers 0
Zonnebril 66
Adressen 0
Muziek 86
Kaart 1204
Kaarthoes 35
Kompas 7
Boek 260
Schrijfspul 80
Edding 18
Treinkaartjes 0
Paspoort 43
Verzekeringspas
Slot 686
Toilet
Tandpasta 50
Tandenborstel 12
Deo 75
Lenzenvloeistof 60
Lenzendoosjes 24
Reservelenzen 12
Nivea handcreme 50
Zonnebrand 100
Shampoo 23
Paracetamol, ibuprofen etc 20
Vitaminepillen 20
WC-papier 160
Handdoek 46
Fotomeuk
Camera 291
SD-kaartjes 26
Statief 44
Verrekijker 301
Acculader 110
Totaal 18872

Cursieve getallen zijn schattingen of fabrieksopgave van iets dat ik nog niet gekocht heb.

Met de laatste dingetjes ingevuld, zit ik dus boven de 19 kg zonder water of eten. Met een volle drinkzak en eten voor twee dagen, wordt het dus al snel 23 kg. Eén derde van mijn lichaamsgewicht. Eigenlijk vind ik het teveel. Maar ik zie weinig mogelijkheden om het gewicht verder terug te brengen. Gezien het zware weer dat ik ongetwijfeld af en toe tegen zal komen, wil ik niet verder beknibbelen op kleding, of de tent inruilen voor een bivakzak. Wat ik wel ga doen, is opgefietste kaarten naar huis sturen. Dat scheelt ruim 600 gram voordat ik de eerste bergen tegenkom en nog eens 300 bij het laatste stuk.

Er staan drie echte luxeartikelen op de lijst. Eén is een boek. Zou ik misschien zonder kunnen. Maar ik reis wel alleen, er is ‘savonds zelden iemand om tegen te praten. Het tweede is de mp3-speler. Hiervoor geldt dit nog sterker. Ik zal menigmaal muziek nodig hebben om op eenzame momenten toch te blijven genieten van de reis en de omgeving. Aangezien mijn reis net zo goed een mentale als een fysieke krachttoer zal zijn, is het eigenlijk maar de vraag of muziek wel een luxe is.

De derde dan. De verrekijker. Die heb ik echt niet nodig. Met bergwandelen kan hij nog wel eens echt nuttig zijn, als de route ergens niet duidelijk is. Maar op de weg dient hij alleen maar om leuk te kijken. 300 gram. En toch neem ik hem mee. Eén keer eerder was ik namelijk op de Lofoten, elke dag zagen we wel een zeearend. Ik had toen geen verrekijker bij me. Het gaat me niet gebeuren dat ik weer die majestueuze bijtkippen zo dichtbij over het water zie zweven zonder dat ik ze in detail kan bewonderen. Ik maak deze reis om te genieten van onze planeet.

Pedalen en schoenen.

Door een trouwerij en klussen aan de gezamelijke woonkamer in mijn woongroep, was er dit weekend helaas geen dag beschikbaar om een rondje Zeeland of iets dergelijks te rijden. Voor mijn gemoedsrust is het goed om elke dag ‘iets’ te doen aan de voorbereiding van mijn tocht. Vanmiddag heb ik me dan maar eens gebogen over de pedalen voor mijn Noordkaapfiets, en de bijbehorende schoenen. Het combineren van pedalen en schoenen is nooit helemaal triviaal; testen en goed afstellen is noodzakelijk om niet voor verrassingen te komen staan.

De titanium Bebops zijn ontworpen op een minimale crankstelbreedte. Dat is ergonomischer en reduceert ook de luchtweerstand. Marketingmensen noemen het vaak de “Q-factor”, hetgeen alle vooroordelen over hen bevestigt. Voor niet-technici: dit is de crankstelbreedte niet, dit is het wel en hier heeft het geen donder mee te maken.

Crankstelbreedte dus. Als je die minimaliseert door de pedaalassen korter te maken, loop je het risico met je schoen tegen de crank te komen. Ik was daar een beetje nerveus over, ondanks mijn smalle voeten. Vandaag heb ik dat maar eens getest: het gaat goed. Veel ruimte is er niet, met dikke neopreen overschoenen zal het mis gaan. Nu was ik toch al van plan om zo dun mogelijke waterdicht overschoenen te kopen, dus dat komt mooi uit.

Goed, een stukje fietsen dan maar. Dat was genieten! De pedalen voelen zo strak, en geven tegelijkertijd ruim genoeg speelruimte. Minstens zo goed als een nieuwe Speedplay X, alleen dan met de voordelen die ik al eerder beschreef. Ook denk ik dat dit systeem minder snel speling door slijtage krijgt, dus ik kan nog meer genieten van dit superstrakke pedaleren.

Niet dat het in één keer goed was. De boutjes waren te lang en prikten in mijn voet. Bovendien voelde het alsof de schoenen te haaks op de traprichting stonden; aangezien je benen op de fiets altijd een klein beetje gespreid staan, kan het geen kwaad als je schoen ietsjes scheef naar binnen op het pedaal staat. Ik voelde aan mijn knieën dat nodig hebben. Piekerend over een oplossing reed ik weer terug naar huis.

Aanvankelijk probeerde ik de boutjes korter te slijpen. In de gebruiksaanwijzing van de schoenen staat dat je pèrsé de bijgeleverde boutjes moet gebruiken, in plaats van die welke bij de plaatjes horen. Ik heb dat braaf gedaan, getest, bijgeslepen, weer getest, nog een keer geslepen. Nog steeds voelde ik het boutje in de bal van mijn voet prikken. Ze moesten blijkbaar nog korter. Meten met de schuifmaat bracht mij tot de conclusie dat de boutjes van Bebop precies de juiste lengte hadden. Die lui zijn toch ook niet gek, dacht ik en stopte met slijpen.

Plaatje voor Beboppedalen. De karteltjes moest ik deels wegslijpen Om de plaatjes beter op de zolen te krijgen, moesten de plaatjes zelf ook wat aangepast worden. Aan de onderzijde zijn deze voorzien van karteltjes die zich in het kunststof moeten werken om te zorgen dat de boel niet gaat verschuiven. Nu hebben mijn schoenen een zool van koolstoflaminaat, daar willen die karteltjes niet zo heel graag in. Aan de binnenzijde van de voet zaten deze karteltjes ook wat in de weg bij het profiel. Nu zitten die karteltjes er natuurlijk niet helemaal voor niets, aan de andere kant is op een ligfiets de belasting van je pedaalsysteem toch een stuk minder. Het enige dat je er mee doet is je fiets aandrijven. Ze hoeven niet bestand te zijn tegen dit soort fratsen.

Ik sleep daarom aan de binnenzijde van de voet de karteltjes weg, zodat het plaatje een klein tikje schuin op de zool kwam te zitten. Inmiddels was ik vijf testritjes verder en dacht wel klaar te zijn. Ik schroefde de boel nu goed stevig vast. Voor de zekerheid nog één keer testen.

Tot mijn stomme verbazing wilde de pedalen niet meer inklikken. Met geen mogelijkheid. Wat nu weer. Er was niets te zien waardoor het niet zou passen. Het leek me tevens wat onwaarschijnlijk dat het kwam door de andere boutjes, het waren immers juist de boutjes die bij de plaatjes horen.

Te hard aangedraaid misschien? Dat bleek te kloppen. Een tikje losser en het klikte weer soepeltjes in en uit. Dit betekent wel dat ik me lichte zorgen maak of de boel wel vast blijft zitten. Ik kan me voorstellen dat de karteltjes in de loop der tijd toch ietsjes verder wegzinken en dan is een boutje toch snel losgetrild. Wellicht dat ik er uiteindelijk toch voor kies om de karteltjes helemaal weg te slijpen, een heel dun ringetje aan één kant onder het plaatje te leggen en voor de rest alles met loctite te zekeren. Bij een vakantiefiets gaat betrouwbaarheid voor (bijna) alles.

Tussen kunst en kitsch

Toen ik aan het piekeren was over welke onderdelen er op mijn Noordkaapfiets zou moeten komen, zei een collega tegen mij: “Joh, je moet niet te calvinistisch doen. Iemand die zoveel fietst als jij, verdient gewoon het beste materiaal. Een ander koopt een auto van weet-ik-hoeveel-duizend euro, dan ga jij toch niet op een paar tientjes kijken?”. Wat doe ik ook moeilijk, dacht ik, ze heeft gewoon gelijk. Het ging toen opeens eens stuk sneller met het samenstellen van het lijstje.

Een paar maanden geleden schreef ik al dat ik van plan was mezelf te verwennen met een paar MTB-Sidi’s voor mijn nieuwe fiets. Toen was dat ingegeven door het idee dat het toch wel erg fijne schoenen zijn, en per kilometer helemaal niet duur. Maar met de wijze woorden van mijn collega in gedachten, kwam ik in de verleiding om verder te kijken dan de aanbiedingen bij de wielrenwinkel waar ik nog cadeaubonnen voor heb.

En ja, als je dan bij een webwinkel het topmodel ziet staan in een spectaculaire aanbieding en je eigen maat is één van de weinige op voorraad, dan is de knoop snel doorgehakt. Binnen twee dagen geleverd, een paar Dragon 2 Carbon SRS. Met alle mooie technische fratsen die bij zo’n schoen horen. De hiel kan tweezijdig ingesteld worden, de gespen zijn vervangbaar, een koolstof zool die geheel vervangen kan worden of alleen de rubber noppen.

Mijn nieuwe MTB-schoenen. Ze zijn nogal rood. Maar is het nu kunst of kitsch? Maar het uiterlijk is wel even schrikken. Glimmend rood. En niet zo’n beetje rood. Zo rood als alleen Italianen iets kunnen maken. Eigenlijk zijn ze behoorlijk kitscherig. Hoewel het natuurlijk een beetje eigenaardig is om iets dat het beste is in z’n soort, voor kitsch uit te maken. Misschien is het toch gewoon kunst. Ach, kijk en oordeel zelf. Over een paar maanden zijn ze vies en valt het niet meer op.

Winterfietsen en mijn Noordkaapfiets

De winter is dit jaar zowaar een winter. Geen laffe herfst die met laffe regenbuitjes overgaat in een laffe lente, maar een echte winter met kou, heldere vriesluchten, wegen die wit zien van het zout en schaatsgekte. Heerlijk.

Nou heeft de eerste golf van vrieskou mij aardig dwars gezeten op fietsgebied, nadat de ijzel alle leuke fietspaden onbegaanbaar had gemaakt was het trainen even afgelopen. Gelukkig had ik de eerste dagen gebruikt voor een lange training door de duinen, en een tocht over de LF1 naar mijn moeder, in de kop van Noord-Holland. Een prachtige tocht door bevroren duinen tegen een bescheiden noordooster. Daarna was het over met de pret en heb ik mij vooral over de kaarten gebogen. Uit pure ellende ben ik op een gegeven moment met geleende schaatsen het ijs op gegaan.

Nu is het voor de tweede maal ijskoud geworden, en is het niet glad. Daarom heb ik maar lekker gefietst dit weekend, vrijdag naar Zierikzee op en neer, en vandaag een kort rondje.

Eigenlijk twee weken eerder: Op weg naar Zierikzee maak ik even een ommetje langs de vuurtoren van Ouddorp Het leuke aan de tocht naar Zierikzee was dat ik dit keer wind mee had op de heenweg, en op de terugweg met de oostenwind in gevecht mocht. Normaal is het andersom. Om het doorzettingsvermogen een beetje aan te scherpen, is het helemaal niet verkeerd als het venijn wat meer in de staart zit.

Maar vandaag heb ik dat maar niet gedaan. Op de website van het KNMI had ik al gezien dat het erg koud zou worden, dus ik koos voor het rondje Delft – Rottemeren – Boskoop – Zwammerdam – Leiden -Delft. Ik was Delft nog niet uit of ik voelde dat de meteorologen niet overdreven hadden: de oostenwind was snijdend koud, het winterzonnetje deed eigenlijk niks. Ondanks een extra thermoshirt en onderhandschoenen kreeg ik het niet echt warm. Gelukkig zweet je dan ook niet, zolang je niet stilstaat, is er niks aan de hand.

Plaspauzes waren dus een ramp, en de boterhammen gingen sneller naar binnen dan ze vrijdag hadden gedaan. Toen ik bij Zwammerdam het verste punt van mijn rondje bereikt had, voelde het als een grotere overwinning dan wanneer ik normaal gesproken terugkom van een rondje Zeeland.

Gelukkig kreeg ik vanaf dat moment wind mee, en uiteindelijk was ik na zo’n drieëneenhalf uur terug in Delft. Toen ik bij een stoplicht stond te wachten, draaide een automobilist z’n raampje open en riep: “koud zeker?”. Ik knikte, “Nogal”.

Thuis zette ik direct de verwarming aan en verwisselde mijn schoenen en sokken voor een paar heel dikke wandelsokken. Ik durfde niet meteen onder de douche te stappen, eerst die bloedvaten maar weer een beetje gangbaar laten worden. Op de bank, naast de radiator, zette ik mijn muts af. Heel even. Wie bij mij naar binnen zou hebben gegluurd, zou mij in fietskleren in elkaar gedoken hebben zien zitten, met een muts over mijn oren en vingers die de theemok eigenlijk niet vast konden houden.

Ik kan me niet herinneren dat ik het ooit zo koud heb gehad op de fiets.

En in het kader van geheel ander nieuws: ik heb mijn Noordkaapfiets besteld. Een tijdje terug al, maar ik heb er niet aan gedacht het hier te melden. Misschien ben ik tegenwoordig teveel op #ligfiets aan het kletsen, waardoor ik het gevoel heb dat iedereen alles al weet. In ieder geval, het wordt een Fujin SL1, met de nodige aanpassingen om hem extra geschikt te maken voor mijn tocht.

De pedalen voor mijn Noordkaapfiets: Bebop met titaan assen. 219 gram. De eerste onderdelen zijn al binnen: De pedalen. Bebop van VP One, een systeem waar ik tot voor kort nog nooit van gehoord had, maar toen ik een foto ervan zag, wist ik meteen dat dit het systeem is waar ik al jaren naar op zoek was. Speedplay X vind ik het prettigst fietsen, door de bewegingsvrijheid en het gemakkelijke in- en uitklikken. Ze zijn alleen zo vuilgevoelig dat het op vakantie echt een ramp wordt. Vandaar dat ik voor mijn Hurri overgestapt ben op Speedplay Frogs. Die werken onder matige omstandigheden een stuk beter, maar inklikken is lastiger en het rijdt gewoon niet zo fijn als X.

De Bebops hebben het kliksysteem van X, alleen dan veel deugdelijker uitgevoerd en het is veel meer ‘open’: in plaats van een gesloten schijf een soort kooi, waardoor het vuil veel beter weg kan. Hetzelfde geldt voor de koppeling onder je schoen: een veel degelijker veer, die niet opgesloten zit en dus z’n vuil gemakkelijk kwijt kan.

Ik heb er nog niet mee gereden, maar ik vertrouw genoeg op mijn werktuigbouwkundige inzichten om ervan overtuigd te zijn dat deze pedalen echt hun belofte waar maken. Eén voordeel heb ik in ieder geval al ondubbelzinnig vast kunnen stellen: ze wegen een kwart minder dan Speedplay, bij een fors lagere kiloprijs.

Knieblessure, klussen en reisvoorbereidingen

Eerder al schreef ik over de knieklachten die ik bij een ongeval twaalf jaar geleden opliep. Door genoeg te trainen en in de winter een warme broek te dragen, kan ik de spieren rond mijn knie sterk genoeg houden om het beschadigde kapsel te ontlasten. Het is dus niet echt iets om mij zorgen om te maken. Ik kan er prima mee fietsen, zolang ik maar niet te weinig fiets.

Maar waar mijn knie niet tegen kan, is een klap direct op mijn knieschijf. Dan krijgt het kapsel zo genadeloos op z’n donder dat ik gelijk een paar dagen kreupel ben. En juist dat is me donderdag gebeurd. Met curling. Mijn directie vierde de kerstborrel in de Uithof, en voordat we aan de drank en het eten gingen, moest er wat op het ijs gespeeld worden. Ging allemaal goed, totdat de instructeur voordeed hoe je met een elegante instapbeweging de steen over het ijs kon schuiven. Ik meteen nadoen, en klapte met mijn slechte knie op het ijs.

Zou ik de eerste fietser zijn die geblesseerd raakte met strijkijzerlaagwerpen?

In ieder geval zat fietsen er niet in dit weekend. Uitgerekend met dit prachtige winterweer. Aan de andere kant zaten mijn fietsen ook in de lappenmand; de Hurri stond al een tijdje stil met een defect stuur; het boutje waarmee de stuurbeugel vast wordt geklemd was afgebroken. Gelukkig stak het afgebroken uiteinde nog net een klein stukje uit; met een combinatietang kon ik het er uitdraaien. Dat scheelde weer een hoop geklooi met de boormachine. Na het schoonmaken van de kettingbuizen, het opnieuw vastzetten van valbeugel, remhandel spiegel en shifter, was de fiets weer in orde.

De Jester stond stil met versleten remblokken. Op zich natuurlijk niks bijzonders, alleen kwam het wat onverwacht. Ik had er kort geleden nieuwe blokken ingezet, dure Koolstop blokken gekocht bij de Mammoet (Kemper was dicht). Ze kostten wel €25, maar zouden lang mee gaan, zo werd mij beloofd. Mooi niet dus, nog nooit heb ik zo snel een set blokken door mijn XTR’s heengejast. Dat doen we dus niet meer. Volgende keer gewoon weer de vertrouwde BBB’s halen bij John.

Gelukkig had ik nog een setje liggen. Eerst mijn fiets schoongemaakt, vervolgens beide plunjers in beweging gebracht. Als je bij een XTR de blokken te ver op rijdt, kan het gebeuren dat de plunjers een beetje vast komen te zitten. Die moet je dan weer gangbaar krijgen door om de beurt een plunjer tegen te houden met een schroevedraaier, en de ander te bewegen door de handle zachtjes in te knijpen. Vervolgens de BBB-blokjes er in en de rem werkte weer als vanouds.

Wat ook gerepareerd moest worden, waren mijn schoenen. Bij de val van een paar weken terug waren die beschadigd geraakt. Erg jammer, het zijn heel fijne schoenen. Ik heb echt SIDI-voeten. Gelukkig blijkt dat je de sluitingen gewoon kunt vervangen, en de rest van de schoen is onverwacht sterk, hoe fragiel het er allemaal ook uitziet.

Nou is dat vervangen van de sluitingen bepaald niet gemakkelijk. Je moet een asje van 1,5 mm dik uit het knopje zien te tikken. Dit lukte alleen met een hamer en een betonspijker. Vervolgens moet je het oude mechaniekje uit de behuizing wippen, en het nieuwe terugplaatsen. Daar is veel kracht voor nodig, terwijl je zo’n klein stukje plastic dat vast zit aan een schoen, nauwelijks vast kunt houden.

Maar het is wel gelukt. Dat betekent dat deze schoenen, die nu bijna vier jaar oud zijn, opeens weer jaren mee kunnen. Dan zijn die dure SIDI’s opeens helemaal niet zo duur meer. Vooral niet als de pasvorm heel erg goed is. Ik heb dan ook besloten om voor mijn Noordkaaptocht een paar mountainbike-SIDI’s te kopen. Dat extra comfort gun ik mezelf wel. En het scheelt ook weer 300 gram ten opzichte van mijn huis-tuin-en-keuken Lake’s.

Twee slaapzakken: Mijn nieuwe Mountain Equipment helium 400 en mijn oude Ajungilak Kompakt. Het verschil is enorm. En daarmee ben ik weer aangeland bij de voorbereidingen van mijn tocht. Ik schreef al dat ik een nieuwe slaapzak nodig zou hebben. Wel, die is er nu. Het is een Mountain Equipment helium 400. Een lichte, waterafstotende donsslaapzak die mij precies past. Op de foto zie je hoeveel ruimte ik hiermee win, maar minstens zo spectaculair is het verschil in gewicht: van 1600 gram naar 780 gram. En hij is minstens zo warm; een beetje nachtvorst is geen probleem.

Met de nieuwe schoenen zou ik dan de eerste dikke kilo gewonnen hebben. Mijn kleding zorgvuldig uitzoeken scheelt ook zeker een halve kilo, en dan kan het grammenjagen beginnen. Ik ga komend weekend een weegschaal kopen, en dan ga ik eens beginnen aan een paklijst. Ik ben benieuwd hoe laag ik het gewicht kan krijgen.