Juni 2010. Nieuwsflits
Schrijven komt er weinig van de laatste tijd. Op zich heb ik van alles te melden, maar ik heb moeite mezelf zover te krijgen dat ik Quanta opstart en een berichtje op liglog plaats. Dan nu maar even een korte post met de belangrijkste nieuwtjes.
Uiteraard ben ik naar Cycle Vision geweest. Vrijdag met Gijs en Michiel er naar toe gefietst. Zaterdag criterium gereden op de baan en nipt de finale gehaald. Zie hier hoe dat er aan toe ging.
Zaterdagavond hield ik een lezing over mijn toch naar de Noordkaap. Was goed bezocht, en ondanks dat het verhaal wat langer duurde dan gepland bleef iedereen tot het eind luisteren en heb ik veel positieve reacties gekregen. Het blijft leuk om over mijn reis te vertellen.
Zondag was de zesuurs. Ik hoopte dat ik de 89 rondes van de zesuurs 2008 zou overtreffen. Dat zou mij een mooi gevoel van vertrouwen geven voor mijn aankomende reis. Het eerste uur ging lekker, ik reed met een stel snelle jongens mee. Helaas gebeurde hetzelfde als twee jaar daarvoor; het groepje werd wat onregelmatig en ik kon die tempowisselingen niet goed bijbenen. In mijn eigen tempo doordieselen, daar ben ik nu eenmaal het beste in. Ik ben meer een tijdrijder dan een criteriumfietser.
Lastig was wel dat het groepje nauwelijks sneller reed dan ik. Het duurde heel lang voordat ze me lapten, en toen kwam ik bijna niet bij ze weg. Wegrijden lukte net niet, daarvoor waren ze te snel. Mezelf af laten zakken schoot ook niet op, ik werd maar meegezogen. Ik moest fors in tempo omlaag om ze kwijt te raken. Irritant.
Na drie uur kreeg ik tot overmaat van ramp kramp in mijn benen. Ik was er op tijd bij en stopte bij de start/finish voordat het zo erg werd dat ik omviel. Hans lapte mij op, wat erg prettig was. Hij vertelde mij dat het groepje waar ik in terecht was gekomen, de kopgroep was. Ah, daarom ging het wat lastig.
Het kostte mij bijna twintig minuten voordat ik weer onderweg was. Het duurde een paar rondjes voor ik weer ging zingen, maar toen kwam het tempo weer terug. Ik kreeg weer vertrouwen dat ik de race zou uitrijden. Het publiek reageerde leuk. Op een gegeven moment begonnen ze zelfs mee te zingen. Dat beetje kramp gaat mij niet van de reis afhouden, concludeerde ik.
Ik heb 91 rondjes gereden.
Meer nieuws over de reisvoorbereidingen: Mijn nieuwe tent bevalt erg goed, en heeft de eerste nacht met regen en harde wind moeiteloos doorstaan. Ik heb een nieuw superlicht lampje voor op mijn fiets, een Owleye dat ik middels een verloopstekkertje kan opladen met mijn telefoonlader. Geeft verdomd veel licht voor de 40 gram die het hele zwikje weegt. Verder nog een nieuwe regenjas van Vaude.
Afgelopen weekend heb ik bij wijze van training een leuk rondje Zeeland gedaan, naar Zierikzee en terug via Bruinisse. Vooral veel van Goeree-Overflakkee gezien. Prachtig. Ben op die tocht duidelijk dieper gegaan dan tijdens de zesuurs. Volgende keer toch maar wat meer mijn best doen.
Het uitzetten van de route schiet helaas nog niet op. Ik wacht al meer dan een maand op kaarten van Zweden. Deze week zouden ze binnen moeten komen. Duimen maar dat dit klopt, juist dit weekend wil ik rust houden en dus voorbereidingen doen die geen megajoules kosten.
Onlangs de periode van half augustus tot eind september in mijn agenda geblockt, en de vrije dagen geregistreerd. Dat was een mooi moment. Over twee maanden fiets ik.
Mei 2010. Over mijn nieuwe fietsavontuur
Enkele weken terug stond ik op de stand van Challenge op de Spezi om over mijn fietstocht naar de Noordkaap te vertellen. Al pratend over Noorwegen, en mijn foto's voor de zoveelste keer bekijkend, kwam er een sterk verlangen naar Scandinavië boven. "Misschien" veranderde in "waarschijnlijk" in "ik denk" en uiteindelijk in "ik ga".
Ter plekke hakte ik de knoop door. Het wordt Scandinavië deze zomer. Met drie maanden trainen kan ik ook aardig wat conditie opbouwen, ik heb meer ervaring. Mijn spullen zullen verder geoptimaliseerd zijn en de route is veel simpeler dan die door het doolhof van de Noorse kust. Het moet kunnen.
Ik heb lekker wat tijd uitgetrokken. Zes weken plus een weekend. Duizend kilometer per week. In het "gemakkelijke" Zweden moet dat geen probleem zijn, in het binnenland van Noorwegen eenvoudiger dan langs de kust. Fysiek gaat het niet gemakkelijk worden, maar waarschijnlijk lichter dan mijn Noordkaaptocht.
Zoals de meeste lezers wel uit mijn vorige post zullen hebben begrepen, ben ik na bijna acht jaar weer vrijgezel. Dat maakt dat ik op een wat andere manier met dit avontuur bezig ben. Soms voelt het als een vlucht, soms juist als een gezonde uitdaging die ik sowieso nodig had.
Het betekent in ieder geval dat deze tocht vooral een mentale krachtsinspanning zal worden. De steun per telefoon en SMS zal van mensen moeten komen met wie ik logischerwijs minder intiem ben. Eenzaamheid kan nu zomaar een issue worden, nu er thuis niet iemand is om naar te verlangen. De landschappen zullen zeker de eerste weken minder spectaculair zijn dan bij mijn vorige tocht. En nu merk ik al dat ik minder gedisciplineerd ben. Het kost me meer moeite om vroeg op te staan en op die fiets te gaan liggen. Het heilige fietsvuur brandt niet zo hard als de vorige keer.
Ik vind niet dat ik me hierdoor moet laten afschrikken. Weglopen voor de gevoelens die mij mogelijk dwars gaan zitten lost niks op. Ik wil heel graag de confrontatie aangaan met mijn gevoelens en mentale zwakheden. Ik wil leren hoe ik 900 kilometer over een rechte weg door het bos kan rijden zonder me te laten overmannen door eenzaamheid en verdriet. Er is daarvoor maar één methode: gewoon doen!
Dus ik ben begonnen met de route uit te zetten. De to-do- en boodschappenlijstjes. De trainingen. Vanmiddag heb ik mijn nieuwe tent opgezet, een reflecterend grondzeiltje op maat gemaakt en gepuzzeld op de haringen. Donderdag en vrijdag met Gijs heen en weer gefietst naar Wiebe, een mooie training en veel gezelligheid. Mijn conditie is nog lang niet wat hij vorig voorjaar was, maar na een paar uur fietsen voelde ik hoe mijn lichaam op gang begon te komen. De lange afstand zit er nog altijd in.
Nu ik zo schrijf, hoor ik het Noorden zachtjes roepen. Fluisterend bijna. Maar ik hoor het.
April 2010. Vakantieplannen
Door een grote verandering in mijn persoonlijke omstandigheden zijn alle plannen voor een wandelvakantie van de baan. Dat betekent dat ik opeens veel tijd heb voor een nieuwe fietsvakantie. Tijd om plannen te smeden.
Mijn oorspronkelijke plan was om in het voorjaar van 2011 een rondje Scandinavisch Schiereiland te rijden: door Zweden en Finland naar Grense Jakobselv, en dan door het binnenland van Noorwegen terug. Een lange tocht, die veel voorbereiding vraagt. Deze kan ik niet op stel en sprong een jaar naar voren halen, al is het maar omdat ik dan matig getraind begin en men op mijn werk niet blij gaat zijn.
Tot de zomer ga ik het sowieso erg druk hebben met mijn werk. Mijn fietstocht gaat daarom plaatsvinden in het naseizoen. Ik zou heel graag dan deze tocht doen, maar ik heb een beetje twijfel of dat haalbaar gaat zijn. Ik heb al wel de kaarten in bestelling, zodat ik de route kan gaan uitzetten. Dan hoop ik beter te kunnen inschatten of het te doen gaat zijn met vier maanden voorbereiding. Als alternatief heb ik een rondje Frankrijk in mijn hoofd. Een Franse nazomer is misschien niet eens zo'n slecht plan voor iemand die een beetje bij moet komen.
Ik heb wel alvast een nieuwe tent gekocht, een superlichte eenpersoons van Terra Nova. Binnenkort maar eens een weekendje mee op pad.
Maart 2010. Nieuw kettinggeleidesysteem
Sinds enige weken rij ik rond met het nieuwe kettinggeleidesysteem van Challenge. Ik ben een beetje proefkonijn; ik heb het uitdrukkelijke verzoek gekregen de boel zo snel mogelijk te verslijten ;-)
Het idee van dit kettingsysteem is dat twee van de drie tandwieltjes kunnen schuiven. Belangrijkst daarbij is natuurlijk het tandwiel in de trekkende kettinglijn. Doordat deze een kleine centimeter van links naar rechts kan schuiven, loopt de ketting nagenoeg recht van voorblad tot cassette. Dat scheelt weerstand en slijtage.
Het tandwieltje in de retourketting boven de voorvork kan ook schuiven. Minder dan het trekkende tandwiel. Dit zorgt er voor dat de ketting beter loopt als je met de voorderailleur schakelt. Zeker met een tripel is dat gunstig; het was altijd wat tricky om het zo af te stellen dat de ketting niet tegen zichzelf schuurde bij gebruik van het kleinste voorblad. Nu is dat geen enkel probleem meer. En het scheelt natuurlijk toch weer een klein beetje mechanische weerstand.
De grote vraag natuurlijk is: hoe rijdt het? Na een paar honderd kilometer kan ik zeggen dat het over het algemeen mooi stil loopt. Het lijkt ook lichter te lopen, maar zonder harde vermogensmetingen durf ik daar geen echte uitspraak over te doen. Het zou trouwens wel raar zijn als het zwaarder liep: de ketting loopt immers rechter, en ook is de diameter het lager in trekkende kettingwiel veel kleiner in verhouding tot de diameter van het tandwiel zelf. Beide leiden tot minder verliezen.
Het schakelt ook mooier. De ketting verspringt nu bijna lineair van het ene kransje op het andere, een hoekverdraaiing komt er vrijwel niet meer aan te pas. Een versnelling omhoog of omlaag geeft nu meestal slechts een nauwelijks hoorbaar tikje in plaats van een 'klonk'. Dit is echter niet het geval als je in één keer van de ene naar de andere kant van de cassette harkt. Dan schakelt het ietsjes minder mooi, omdat de ketting juist over een wat grotere hoek draait. Het duurt immers even voordat het kettingwiel verschoven is.
Ik wil gebruikers daarom een tip geven: als je voor een rood stoplicht ofzo een groot aantal versnellingen terugschakelt, trap dan even een aantal rondjes door. Daarmee geef je het wieltje de kans naar de juiste plek te schuiven. Als je dan weer wegrijdt, gaat het opschakelen soepeler.