Op eigen kracht

Stilletjes lach ik een beetje om mezelf als ik de lift neem naar het zonnedek van de veerboot naar Kiel. Ik heb wel genoeg hoogtemeters op eigen kracht gemaakt. Zo ontkracht ik op de valreep nog even mijn eigen kreet. Ik stap naar buiten en slalom tussen de mensen en strandstoelen door naar de railing.

Het is opnieuw een stralende, heldere dag. De stad lijkt aan mijn voeten te liggen, zo hoog is het schip. Ik voel een mengeling van weemoed en trots als ik afscheid neem van Oslo, van Noorwegen, van Scandinavië. Ik weet dat het tijdelijk is, ik kom hier terug. Maar het zal een tijdje duren. Het Grote Noorden ligt niet naast de deur.

Lees verder

Een streep door een oude rekening

Er is één regel die ik mezelf heb opgelegd, waaraan ik mezelf gehouden heb vanaf de overnachting in Termunterzijl, de eerste keer kamperen op weg naar de Noordkaap, nu ruim negen jaar geleden. En dat is dat ik ‘s avonds mijn brander en pannen inpak en ze pas weer tevoorschijn haal de volgende avond. Het inpakken ’s ochtends moet zo weinig mogelijk tijd kosten en kookspullen heb ik dan niet nodig. Dat betekent dus in principe ook dat ik zonder koffie op weg moet. Ik drink alleen water en vruchtensap bij het ontbijt.

Maar koffie is natuurlijk wel heel lekker, dus ik heb in de loop der tijd wat truukjes gevonden om stiekem toch koffie te zetten, zonder brander en zonder mijn eigen pannetjes. In Scandinavië zijn er soms pannen voor algemeen gebruik in de keuken. Of er staat een koffiezetapparaat waar water uit komt dat heet genoeg is voor oploskoffie. En waar ik ook steeds schaamtelozer in word, is oploskoffie maken met warm tapwater. Als het water uit de kraan heet genoeg wordt om er je vingers aan te branden, is het er net warm genoeg voor.

Lees verder

Vertrouwen

Het was echt voorbij. De zon scheen toen ik wakker werd. Er hing geen regen in de lucht. En ik werd fit wakker. Geen gevecht met de slaap en ledematen die nog niet willen. Ik at een halve rol haverkoekjes, dronk veel koffie en sap. Ik had zin in deze dag die mij aan de voet van Dovrefjell zou brengen. Verder dan de vorige keer dat ik dit traject fietste.

Ik pak m’n spullen op de fiets, rij nog één keer een stukje door het oude Trondheim en ga op zoek naar de weg naar Melhus, het plaatsje waar de E6 weer redelijk begaanbaar voor fietsers wordt. Vanzelf gaat dat niet, ik rij zonder track en moet het doen met het kleine kaartje op het display van de GPS. Met enige omwegen, ook in verticale richting, lukt het toch. Lees verder

Herinneringen

Ik wist dat dit een reis vol herinneringen zou worden. Nu geldt dat voor bijna al mijn grote fietstochten, als ik wekenlang ik m’n eentje ben, komen er nu eenmaal herinneringen boven. Maar dit keer wist ik dat ik langs grote delen van de route uit 2010 zou komen. De reis die misschien wel de belangrijkste gebeurtenis uit mijn volwassen leven is.

Naarmate Noorwegen dichterbij kwam, werd het verlangen sterker om die reis opnieuw te beleven. Iets wat natuurlijk niet echt mogelijk is, het is altijd anders en zelf ben ik ook nogal veranderd sindsdien. Bovendien zit ik nu een paar weken vroeger in het seizoen. Die beginnende herfst die zo’n belangrijk onderdeel van de reis vormde, gaat er gewoon niet zijn.

Lees verder

Sennalandet, Kvænangen, Lyngen

Er is een begin van schemering. Een schemering waarvan ik weet dat hij door zal zetten. Inmiddels ben ik afgezakt naar 69 graden noorderbreedte, en ook ben ik weer een week verder richting de herfst sinds ik de poolcirkel bereikte.

De straten en kades van deze havenstad zijn nog nat na een dag met korte, snel overwaaiende buien en weinig zon. Ik ben bepaald niet de enige die hier rondslentert, het is vrijdagavond, in dat onbestemde uur tussen diner en uitgaansleven.

Lees verder

La Norvège douze points

Het toendralandschap strekte zich uit tot ver voorbij de horizon. Tientallen kilometers fietste ik langs rotsige bodem, moerassen, kromme boompjes, laag struikgewas, mos, taai gras en brede maar ondiepe beken. Vogels en rendieren leken de enige bewoners. Het was zwaar bewolkt en koud, maar dat was een enorme verbetering.

Lees verder

Uusikapunki – Ikaalinen – Saarijärvi – Säivä – Manamansolom

“Hee, toch een camping!” Ik had me allang neergelegd bij een overnachting in een hotel terwijl het prachtig weer was. Noch Open Streetmap, noch Archies, noch Google gaven een kampeerplek op enigszins haalbare fietsafstand. Maar tien kilometer voor het stadje waar het enige hotel in wijde omtrek was, ineens een bordje naast de weg.

Lees verder

Door het doolhof

Het regent pijpestelen. Zo hard als ik niet eerder had gezien in Scandinavië. Vanuit de wachtruimte hou ik de rij auto’s in de gaten, of hij al in beweging komt. Ik ben veel te vroeg voor de veerboot, had best een halfuurtje kunnen uitslapen. Maar het pakt goed uit, want ik kan nu comfortabel schuilen voor deze stortbui.

Het wordt droog, maar ik zit hier wel prima. Pas als de motorrijders in beweging komen, ga ik naar de veerboot. Ik mag meteen aan boord.

Lees verder