een nieuwe ploeg
De vrijdag erop keerden Aalke Lida en ik terug met een andere ploeg: Wiebe, Boi en Marcel. In de Zoutkampse supermarkt deden we inkopen voor de eerste dagen. Vooral niet teveel bier gekocht, we gingen immers naar Duitsland!
'sAvonds arriveerde Sabine, die hard gewerkt had om de week vrij te krijgen en duidelijk toe was aan vakantie. Het was bijna midzomer, weer om buiten te zitten. Het dek van Trui was een uitstekend terras om naar de zonsondergang te kijken.
Zaterdagochtend. Vrijwel geen wind. We gaan op zeil weg. Vrij snel komen de charterbakken ons achterop. Het lukt ons zelfs om er één in te halen die ons op de motor gepasseerd was, maar zeilend vrijwel stil lag.
Een klein stuk moesten we toch motoren, maar op het wijdere deel van Lauwersmeer konden we opkruisen. Voordat we door de sluis gingen bunkerden we diesel en water, vooral het eerste zouden we de komende tijd niet gemakkelijk kunnen verkrijgen.
terug op het Wad
Aan het begin van de middag gingen we door de sluis, via het Poepegat richting het eerste wantij. We konden er niet meteen overheen, een paar uur lagen we vast. Goed moment om te eten, naar de vogels te kijken, een dutje te doen. Aan het eind van de middag konden we verder, over de Groningse wantijen naar de Zuid-Oost Lauwers. Tegen de tijd dat we daar waren aangekomen, was het behoorlijk donker geworden. Lichtboeien zijn zover naar het oosten niet meer aanwezig. Het was noodzakelijk om de tonnen te zoeken met de schijnwerper. Probleem is alleen dat de tonnen ongeveer een mijl uit elkaar liggen, en de schijnwerper haalt dat echt niet.
Op een houten schip kun je hierbij echter handig gebruik maken van een peilkompas. Als je één ton gevonden hebt, meet je de kompaskoers van de volgende uit de kaart. Met het peilkompas instrueert de navigator (in dit geval de schipper, ik dus) zowel de roerganger, als de mensen die op het voordek met schijnwerper en verrekijker de ton zoeken.
Je vaart dus met de juiste koers, en de mensen op het voordek hebben maar een kleine hoek waarover ze hoeven te zoeken. Op deze manier is het mogelijk om in het donker de Zuid-Oost Lauwers te bevaren zonder GPS.
Uiteindelijk vonden we de kleine tonnetjes die het geultje naar Noordpolderzijl aangeven. Dit betekent niet dat het ook triviaal is om de prikken van het geultje zelf te vinden, maargoed. Het lukte wel, en zonder problemen kwamen we in de haven. Het enige punt was dat vlak voordat we binnenvoeren, het licht achter de dijk uit ging. Helaas, niet naar het Sielhoes vanavond. Maar op het dek was het nog lang gezellig.