het mooiste eiland
Van het rijtje van zeven bewoonde Oost-Friese eilanden is er één dat mooier, groener, veelzijdiger en gezelliger is dan alle andere. Het eiland is mij dierbaarder dan alle Nederlandse waddeneilanden bij elkaar. Ik ben er tussen de vijftien en twintig keer geweest, en het verveelt me nog steeds niet, ik blijf er nieuwe dingen ontdekken.
Spiekeroog is de naam van dit bijzondere eiland. Zoals bij veel eilanden, liggen de haven en het dorpje aan de westkant van het eiland. Nog iets westelijker ligt de oude veerhaven, vroeger met een smalspoortje verbonden met het dorp. Deze haven is inmiddels zover dichtgeslibd dat je er alleen nog met hoogwater in en uit kunt. Zoals meestal, kiezen wij de gewone haven. Het is grauw weer als we de boot vastknopen, maar dat weerhoudt ons er niet van om snel het eiland op te lopen.
de wandeling
In tegenstelling tot de meeste Oost-Friese eilanden heeft Spiekeroog een eeuwenoude dorpskern, met veel hoge bomen en ander groen. Er is een zeventiende-eeuws kerkje dat wij altijd met een bezoekje vereren. Het is een klein, scheefgezakt, bakstenen gebouwtje met eenvoudige glas-in-lood ramen en een klok die geluid wordt met een touw buitenom. Op het grasveldje staat een grote gedenksteen voor de kapitein van een reddingboot uit de roeitijd, die vele tientallen drenkelingen gered heeft en zowaar als oude man gestorven is.
Ten oosten van het dorp is een stukje bos, en een groot duingebied. Bij een stormvloed is ooit een groot gat in de duinen geslagen, vrijwel tot aan de kwelder aan de waddenkant. Bij zeer hoge waterstand staat dit gebied nog steeds blank, het eiland ligt dan vrijwel in tweeën. Op deze plek kun je zien hoe duinen ontstaan; kleine ophopinkjes van zand achter enkele helmsprietjes, die weer een heel klein beetje beschutting bieden voor een succesvol tweede plantje, wat met enige mazzel weer meer zand vasthoudt, totdat er een stabiel embryonaal duin is gevormd dat de herfststormen kan overleven.
Over het strand lopen we terug naar het dorp voor een kop Ostfriesentee in Café Teetied, inmiddels traditie in botterkringen.
Nog meer traditie is het bezoek aan Café Westend, 'savonds. Dirk, de eigenaar, kent de harde kern van Trui en rekent elke zomer op een aantal bezoekjes. Het is alleen nog geen seizoen, de kroeg is rustig en de dansvloer leeg. Maar ach, het is een mooie wandeling heen en terug en een goed gekoelde Jever doet altijd goed.