de laatste avond
Het is vrijdagavond, onze laatste avond als bemanning van Week 2. We zijn in onze missie geslaagd; Trui ligt op twee dagen varen van het Kielerkanaal. Vanwege de bemanningswissel per trein zullen we vannacht nog op Trui slapen, en morgenvroeg de trein nemen. We hebben dus nog één gezellige avond voor de boeg.
Ik ben ooit een keer eerder wezen stappen in Brake op vrijdagavond. Het viel ons toen niet mee om gezelligheid te vinden. We liepen wat treurige, rokerige kroegen af, een uitgestorven disco en begonnen te vrezen dat er echt helemaal niets te doen was in dit kleine stadje. Ten einde raad spraken we twee trainingspakken aan en vroegen of zij misschien wisten waar de pret te vinden was.
Nou, nergens dus, volgens de heren. In Brake is op vrijdagavond echt helemaal niets loos. Vergeet het maar. We liepen al bijna verder, toen ze iets zeiden als "Ohja, als je die straat inloopt, een beetje achterin, daar zit nog wel een café waar mensen zoals jullie komen."
We vonden een prachtig grand café met leuke muziek en goede sfeer. Het bleek de plaats waar alle Brakenaren met een IQ van drie cijfers hun vertier zoeken. Precies de plek waar we al uren naar liepen te zoeken.
Nou, dat moest hem natuurlijk worden voor onze laatste avond. Na de afwas en de koffie liepen we recht op het doel af.
We waren even vergeten wat voor avond het was. Voetbalfinaleavond. En in Duitsland verandert voetbal de chicste gelegenheid in een lawaaierige poel des carnavals. Zo ook dit café. De leuke inrichting was volledig aan de kant geschoven om ruimte te maken voor een stalvloer en een mega-TV-scherm. De herrie was niet te harden.
Gelukkig konden we buiten zitten. We hadden de autokaart op tafel liggen om nog even onze terugreis te bekijken. Een halfbezopen, bemoeiallige Duitser sprak ons aan, en zoals alle Duitsers vroeg hij of we de weg kwijt waren. We legden uit dat we met een schip waren gekomen en kregen zin om hem voor de gek te houden. We pretendeerden op de autokaart genavigeerd te hebben, wezen Enkhuizen aan in Denemarken, wat hij geduldig corrigeerde. Nadat hij uitgelegd had dat het elf uur varen was naar Bremerhaven en zestien naar Helgoland, bedankten we hem vriendelijk voor zijn wijze raad.
treinen
Het kostte 27 euro om met zes man naar de Nederlandse grens te komen. Een erg prettige manier van wisselen eigenlijk, ware het niet dat het een halve vaardag kost en dat je altijd bij een station moet zien uit te komen met de boot. Bij de overstap op het station van Nieuweschans was het even stressen om snel genoeg kaartjes uit de automaat te trekken, maar dat was het dan ook. Toevallig kwamen we de andere ploeg tegen, zij maakten de overstap in omgekeerde richting. Ze zouden ruim op tijd zijn om het afgaand tij te pakken de Weser af, richting de wantijen van het Land Wursten. Als er geen rare dingen gebeurden, zou Trui binnen een paar dagen in Deense wateren zeilen.