Ik ben afwezig. Letterlijk, figuurlijk. Ik ben nauwelijks online, sla regelmatig tangoavondjes over. Tijdens gesprekken val ik soms stil of kom niet goed uit mijn woorden. Als ik überhaupt al een gesprek voer. Hele dagen breng ik soms door met in de tuin zitten en naar de kippen staren. In gezelschap laat ik het praten vaak aan anderen over. Zwijgend naast een vriend zitten is voor mij genoeg nu.
Ik ben moe. Heel moe. En er is niets dat helpt, behalve rust. En tijd. Geduldig bijkomen van wat er is gebeurd.
Deze vermoeidheid is allerminst zorgwekkend. Wat er is gebeurd, is niet iets ergs, iets schadelijks of zelfs maar vervelends. Het is iets goeds en moois. Dat de weerslag zo sterk is, geeft alleen maar aan hoe groot en belangrijk het is.
Begin februari had ik mijn intakegesprek voor de behandeling van wat ik toen aanzag voor een depressie. Het bleek iets heel anders, zoals ik al in mijn vorige bericht schreef. Mijn therapeut zag bijvoorbeeld dat ik fysieke schrikreacties heb bij bepaalde woorden. Uit tests volgde dat ik helemaal geen somber persoon was. Ik was een angstig persoon.
Er valt veel over te zeggen. Een fundamentalistische sekte is zo’n krankzinnige wereld dat er boeken over volgeschreven kunnen worden. Ik noem hier even twee dingen die voor mij nu heel belangrijk zijn.
Het eerste is wat eufemistisch het ‘zondebesef’ wordt genoemd. Dat woord alleen al is pure gaslighting. Want in werkelijkheid betekent het mensen wijs maken dat ze slechte wezens zijn. Van geboorte. Je bent mens, dus je deugt niet.
Het tweede is het idee dat je leven een geschenk van god is. Iets waar je heel dankbaar voor moet zijn, want verdiend heb je het niet.
En zo leven de slachtoffers in morele schuldslavernij. Het gevoel dat je eigenlijk geen recht op bestaan hebt, dat je van nature slecht bent, en dat je je bestaansrecht alleen kunt verdienen door heel hard je best te doen en door talloze hoepeltjes te springen.
Letterlijk talloos, want het is nooit goed genoeg. Er is altijd weer een nieuw hoepeltje.
Mijn therapeut heeft mij de route uit dit ravijn gewezen. Een snelle route. In acht maanden tijd ontwikkelde ik het gevoel en het vertrouwen dat ik goed ben zoals ik ben. Dat ik mag bestaan, dat het goed is dat ik besta. Het gevoel dat ik welkom ben in deze wereld.
Ik kan nauwelijks bevatten hoe groot dit is. Mijn gevoelsleven, mijn bewustzijn, mijn hele bestaan heeft een nieuw fundament. Ik zie, voel, ruik en hoor dingen beter en mooier, ook letterlijk. Het is alsof er altijd een dikke glasplaat tussen mij en de wereld zat, die nu weg is.
En dat in minder dan een jaar tijd. Het is niet alleen een grote verandering, het is ook een snelle verandering.
Dus dat ik nu moe en emotioneel ben, is niet zo raar. Ik heb een zware bergetappe achter de rug en heb een wereldtijd neergezet.
Maak je dus geen zorgen als je mij vermoeid ziet kijken, als je mij ziet huilen of merkt dat ik niet uit mijn woorden kom. Het gaat goed met me. Ik ben gelukkiger en stabieler dan ik ooit ben geweest. Het is nu tijd om bij te komen van deze eerste etappe. Om te genieten van waar ik nu ben. En om alvast een beetje na te denken over de volgende etappe. Maar dat heeft geen haast.
Wauw. Wat een impact zeg.
Ik volg je al een tijdje, altijd zijdelings. Nu wat meer met belangstelling, omdat ik het proces enigszins herken. (maar ik heb een ander proces). Ik herken wel dat zoiets dit met je kan doen. Dus ben even onder de indruk van de woorden die je eraan geeft ;). Dankjewel!
Mooi Walter.
Succes met de rest van deze tocht.
mooierd
Mooi hoe je het opschrijft. Voor gevoelige mensen is het moeilijk om zo op te groeien. Heb er steeds minder last van, maar onzekerheden blijven soms op onverwachte momenten de kop op steken.
Fijn om te horen wat een omslag je hebt meegemaakt. Eigenlijk ga je nu pas je piekjaren tegemoet, nu je deze last kwijtgeraakt bent. En piekjaren op een totaal andere manier dan hoe je er wellicht eerder over dacht.
Mooi om te lezen hoe een klein, 3 jarig meisje zo’n impact heeft. Weet dat er nog veel meer mensen zijn die onvoorwaardelijk van je houden, om je geven.
Ik denk dat alle regelmatige lezers van dit blog blij zijn dat je bestaat! Jouw blog vormde destijds voor ons het enige aanknooppunt om ons een weg te banen door de verschillende keuzes die er zijn op ligfietsgebied. En je hebt nog zoveel meer goede artikelen geschreven. Daarnaast heb je veel vrienden en kennissen, ken je mensen van je leuke hobby’s, studententijd en wat nog niet meer. Religie zal je altijd blijven vormen. Het zit heel diep. Maar ik hoop dat je er straks op een voor jou goede manier mee om kan gaan. Sterkte met het proces. De gave die je hebt voor schrijven is hierbij ook een geluk. Schrijf het lekker van je af. Orden je gedachten. In een dagboek of waar dan ook.
Ik denk dat je niet beseft hoeveel mensen er in gedachten met je mee rijden en je avonturen met je mee beleven die je hier op je website deelt. Ook al denkt je hoofd dat je alleen bent en in de woeste eenzaamheid van de poolcirkel staat, zodra jij je avontuur opschrijft, ben je er niet meer alleen. Daardoor ben je waardevol en een inspiratie voor velen door gewoon jezelf te zijn en je mooiste dromen te leven. Zonder hoepeltjes en zelfs zonder dat je het merkt.
Voor mij helpt het om ’s avonds (na de late dienst) op de ligfiets onder de sterren te rijden en dan datgene wat ik om me heen zie te voelen. De sterrenhemel boven me, de stille aarde en de tendens van de trappers. Alles is dan een. Ik ben van hetzelfde spul gemaakt als de sterren boven mij en de aarde onder mij. Ik heb daarom een zelfde vanzelfsprekend bestaansrecht en ben letterlijk dat, wat ik om me heen ervaar. Waarom zou het er allemaal zijn als ik er niet was om naar te kijken? Dat zou pas zonde zijn, als er niemand keek..
Dank je voor je website en sterkte met je klim, ergens komt ooit de col. Ademhalen, op je ritme letten en blijven peddelen. Je komt echt boven, zomaar ineens.. 😉
Hé Walter, ik mis je op Twitter. Ik kwam een oefening op internet tegen die meteen hielp tegen mijn draaiduizeligheid, in tegenstelling tot die Eply-beweging op Thuisarts.nl. Tijdens het uitvoeren en een paar uur erna was ik erg misselijk dus je kan waarschijnlijk deze het beste uitvoeren voordat je gaat slapen. Zie voor meer info: https://www.isala.nl/patientenfolders/5368-evenwichtsorgaan-positieveranderingsduizeligheid-oefeningen/ Voor de rest is hydratatie erg belangrijk. Ik had er vaker last van na het drinken van twee glazen wijn dus ik ben uiteindelijk helemaal gestopt met het drinken van alcohol. Ik hoop dat je er iets aan hebt. Verder snap ik wel dat je Twitter mijdt, zie alleen al die idiote reactie hierboven op je blog.