Vorig weekend had ik twee wat kortere tochten gefietst, en nam me voor dit weekend twee langere tochten te maken. Helaas slaagde ik er in om maandag op kantoor dusdanig veel trappen te lopen, dat mij knie begon te protesteren. Ik kon niet verzitten op mijn bureaustoel zonder een pijnlijk gezicht te trekken. Gelukkig is één van mijn kamergenotes een bedrijfs-EHBO’er, zij knoopte al spoedig een cold-pack om mijn knie. Je kunt trouwens bommen maken van die dingen, maar dat terzijde.
Dagje met de trein naar het werk, volgende dag heel rustig fietsen, vrijdag en zaterdag gerust. Dat gaf mij mooi de gelegenheid om flink te lezen in dit boek. Het is een reisverslag van een oud-docent van mij. Die kerel is nogal een fietsbikkel. Doet alles op de fiets. Iemand die andere vervoermiddelen alleen gebruikt als zijn heup weer eens verbouwd wordt. Die rustig tweehonderd kilometer fietst voor een bezoek aan een afstudeerder. Dat hij steevast de verkeerde lichaamshouding aanneemt op de fiets, is dan snel vergeven.
Het is erg leuk om zo’n uitgebreid verslag te lezen terwijl ik zelf ook bezig ben aan de voorbereidingen van een lange fietstocht naar het Noorden. Niet alleen is het inspirerend, het helpt me ook beter na te denken over allerlei praktische zaken, zoals eten onderweg, routeplanning en kleding.
Wouter beschrijft hoe zwaar het mentaal soms is, als hij honderden kilometers door de Zweedse bossen fietst terwijl het einddoel niet dichterbij lijkt te komen. Hoe hij bewust moet zorgen interesse in het landschap te houden en na verloop van tijd de variaties in de bossen leert zien. Daar moet ik toch ook eens over nadenken. Ik zal dan weliswaar langs de fjorden gaan, die heel wat spectaculairder en afwisselender zijn dan de Zweedse bossen. Maar hoe voorkom ik dat ik bij Trondheim al denk: “oké, en daar is dan wéér een fjord”.
In ieder geval moet ik zorgen dat mijn lijf het goed aan kan. Dus vandaag het er toch maar op gewaagd. Naar Burgh-Haamstede gefietst in de hoop een zakje bolussen buit te maken, maar de bakker had alleen koffie en appeltaart voor mij. Op de terugweg kwam ik nog een man op een lara tegen die verdacht veel leek op Bram Moens. Helaas bij Brielle in de buurt ben ik onderuit gegaan op een losse tegel in het fietspad. Spiegel stuk, broek stuk, schoen zo zwaar beschadigd dat hij nauwelijks nog bruikbaar is. En dat net nadat de grote aanbiedingen bij Van Herwerden voorbij zijn. Nouja, het ging allemaal al vier jaar mee en had reeds flinke gebruikssporen.
Ondanks de pech was het een heerlijk herfsterige tocht. Bomen in herfstkleuren, het zachte licht van de schemering en indrukwekkende wolken. Ik kom er wel, daar in het Noorden.