Dit weekend heb ik als één van de zeer weinige ligfietsers meegedaan aan de “Joop Zoetemelk Classic”, de tourversie van de Ronde van het Groene Hart. Gesponsord door mijn werkgever, waardoor ik nu de trotse bezitter ben van een “Mooi Nederland”-shirtje. En dat Nederland ondanks alle snelwegen, bedrijfsterreinen en vlees-noch-vis-wijken erg mooi kan zijn, bleek wel. Zelfs midden in de Randstad zijn prachtige landschappen te vinden, voor wie de moeite neemt om de fiets te pakken en er op uit te trekken. Vooral als het weer zo fotogeniek is als zaterdagochtend vroeg.
Vanaf de lara heb ik een flink aantal foto’s gemaakt. Vandaar dat ik hier in liglog niet verder uitweid over de tocht, maar verwijs naar mijn fotoverslag.
Wel wil ik even opmerken dat als er zoveel racefietsers op de weg zijn, je maar beter geen zware RIS-patiënt kunt zijn. Helaas ben ik niet zo’n gelukkige. Menig groepje racefietsers was tevens van mening dat ik een prima haas of voorspoiler was, daar werd het ook niet beter van. Ik heb me helemaal suf gerist, en dat terwijl ik dusdanig getraind ben geraakt voor mijn fietsvakantie, dat echte snelheid niet meer in mijn lijf zit. Lang geleden dat ik zo diep ben gegaan.