Dat het huidige kabinet, op enkele PvdA’ers na, verontrustend christelijk is, schreef ik al eerder. Eén van de eerste wapenfeiten van het kabinet was dan ook het opheffen van Artikel 1 van de grondwet voor religieuze ambtenaren. Dit onder het mom van “gewetensvrijheid”. Voor seculiere ambtenaren was dat blijkbaar niet nodig, die hebben kennelijk geen geweten.
Vanaf het begin heb ik me ook geërgerd aan het feit dat wij opeens een minister van gezinszaken hebben, en dan ook nog eens van het “gelukkig zijn doe je maar in de hemel”-volk dat liever jonge mensen gillend gefrustreerd het huwelijk in jaagt dan ze de kans te geven hun seksualiteit te ontdekken. Het soort dat liever ziet dat een homo een krampachtig heterohuwelijk in stand houdt dan dat hij met een andere man een kind uit een moeilijke situatie redt. Het soort dat denkt iets goeds te doen door af te dwingen dat een klompje cellen zonder een spoortje bewustzijn opgroeit tot een ongelukkig kind met een ongelukkige moeder.
Die dus, die blijkt volgens een berichtje in de Volkskrant het afgelopen weekend op de EO-jongerendag opgetreden te hebben met gitaar en zang. Het berichtje staat bij een grote foto van jonge meisjes bij een ‘prayerpoint’. Meisjes in de leeftijd dat ze moeten leren zelf na te denken, dat ze moeten leren dat autoriteit relatief is en dat kennis alleen opgedaan kan worden door kritische vragen te stellen en ideeën te toetsen aan de werkelijkheid. De leeftijd dat ze met jongens (of elkaar) zouden moeten experimenteren. Ze staan met het hoofd gebogen, op een festival dat geen ander doel heeft dan het indoctrineren van jonge mensen met religieuze waanbeelden.
Want laten we er niet om heen draaien; alle evenementen die kerken voor jongeren organiseren zijn bedoeld om ze ’te beschermen’ en ’te wapenen’ tegen de buitenwereld. Om ze te ‘sterken in de bijbelse waarheden’. Angstaanjagende eufemismen die niet kunnen verhullen dat het puur gaat om te voorkomen dat kinderen zelf na gaan denken en hun eigen oordeel vormen. En vooral, om te voorkomen dat ze teveel vrienden krijgen buiten de kerk. Want mocht dat gebeuren, dan hebben ze de kerk niet meer nodig. Dan zijn ze niet meer eenzaam zonder kerk. Dan ontdekken ze dat mensen die niet in god geloven, meestal toch heel redelijk, beschaafd en integer zijn.
En onze minister steunt die indoctrinatie. Hij vindt het kennelijk prima als kinderen worden afgesloten van de buitenwereld, als het onderwijs dat ze van staatswege krijgen deels teniet wordt gedaan ten behoeve van de kerk. Dat is kennelijk wat wij tegenwoordig onder gezinszaken verstaan.