De werkweek begon voor mij met een cursus debattechniek. Erg nuttig voor mij. Lezers van Athlog zal het misschien verbazen, maar ik ben erg slecht in mondeling discussiëren en laat me gemakkelijk overbluffen door een drogreden. Ik heb dan ook veel kunnen leren. Nu de praktijk nog.
De cursus duurde twee dagen en werd gehouden in een hotel in Hilversum. Vorige week zat ik op mijn werk en bedacht dat ik goed moest opletten dat ik genoeg rust neem tussen de trainingen. Dat ik vooral niet door moet draaien, maar rustig op moet bouwen. Ik concludeerde dat het verstandiger was om met de trein naar de cursus te gaan.
Dat is best lastig als je mij bent en een trainingsmanie hebt. Dan moet je harde maatregelen nemen om de verleiding te weerstaan. “Mind over body, mind over body” dacht ik toen ik het intranetformulier opende om treinkaartjes te bestellen. Als ik die eenmaal heb, dan ga ik echt niet fietsen maar gewoon mijn lichaam twee dagen rust geven. Mind over body. Ik vulde begin- en eindstation in.
Lowracer over mind, dacht ik opeens en klikte het venster weg. Ik ga gewoon fietsen. Desnoods doe ik het weekend rustig aan.
Dus toch fietsen, maandagochtend vroeg. Een touristische route, ik had tijd genoeg. Genoten van een tocht door het Groene Hart. De zon zien opkomen boven benevelde weilanden. Langs de Meije en de Vecht gereden terwijl Nederland nog maar half wakker was. Om negen uur kwam ik opgefrist & omgekleed het cursuslokaal binnen, één van mijn medecursisten zag mijn helm en zei: “Je bent toch niet echt met de fiets gekomen, Walter.” Nou,… “Maar dan niet vanuit Den Haag natuurlijk”, zei een ander. Niet uit Den Haag nee,…
Dinsdag aan het eind van de middag stapte ik weer op de Jester. Het weer was inmiddels betrokken, het miezerde wat. Opnieuw een fijne tocht. Nadat ik me uit de spits rond Hilversum gewerkt had, vond ik snel een route waar ook op dit tijdstip vrijwel geen auto reed. Met een overwoestbare grijns op mijn gezicht reed ik door de grauwe polders. In de buurt van Zoetermeer had ik nog lang geen genoeg van het fietsen in de regen. Ik reed door richting Berkel en Rodenrijs om via het smalle paadje langs de Ackerdijkse Plassen en het Abtwoudse Bos naar huis te rijden. Een beetje prutsen op smalle paadjes in het halfduister trok me meer dan de drukke wegen langs de kassen tussen Zoetermeer en Pijnacker.
Langs de Ackerdijkse Plassen viel me op hoe goed mijn benen voelden na deze twee toch lange en vermoeiende dagen. En dat na slechts twee weken trainen. Natuurlijk, ik heb wel enige basisconditie, maar toch. Erg fijn om nu al resultaat van de trainingen te voelen. Komend weekend meer.