Terug op het Wad

Het is alweer zes jaar geleden dat ik voor het laatst een zomerweek met de Trui op de Waddenzee zeilde. In de jaren daarna kwam het er niet van, omdat ik meer bezig was met reizen op de fiets en allerlei relatietoestanden. Bovendien, ik was al negen jaar afgestudeerd, het werd hoog tijd om ruimte te maken voor een nieuwe generatie botteraars.
Maar zo makkelijk laat de botter mij niet gaan. Twee jaar geleden begon ik het zeilen en het Wad al aardig te missen. Mijn fietstocht langs de Waddenkust werd niet wat ik er van gehoopt had, en dat versterkte het verlangen. Afgelopen zomer, tijdens mijn reis, wist ik dat 2014 een rustiger jaar moest worden. En dat een week botteren daar onderdeel van moest zijn.

Vrijdagavond kwam ik met Claire aan boord, om.zaterdagochtend boodschappen te kunnen doen. De afgelopen week was niet verhuurd, dus zo erg is het niet dat wat oude lullen her en der een week inpikken. Er moet gevaren worden met die boot! Zaterdag rond de middag kwamen nog drie mensen aan boord, en konden we vertrekken naar Schiermonnikoog.
De wind was redelijk gunstig, we waren er vlot. Het zesde bemanningslid kwam aan het begin van de avond met de veerboot.

Het tij lag vrij ongunstig, we konden pas zondagmiddag verder varen en gingen er min of meer van uit ergens bij Noordpolderzijl te ankeren, of anders op de Zuid-Oost Lauwers vast te lopen. Dan zouden we midden in de nacht weer opstaan, om het laatste stuk van het Nederlandse Wad te varen en de Eems over te steken richting Duitsland.

Maar de wind bleek stevig en kwam uit zuidelijke richting. We hadden hem dwars en zaten aan hoger wal. Zonder ook maar één overstag schoten we over de wantijen heen. Precies tussen twee zware regenbuien door.
Eenmaal op de Eems was de wind ingezakt. Golven waren er nauwelijks. In de avondzon hadden we de rustigste Eemsoversteek die ik mij herinner. We motorzeilden tegen de harde stroom langs Borkum in en legden aan in deze oerlelijke haven, een voormalige marinebasis.

Op maandag gingen we om kwart over zes ’s ochtends de haven uit. Rustige wind uit het westen, een mooie ochtendzon en het wantij van Borkum voor de boeg. Bij het zeegat trok de wind zodanig aan dat we zonder moeite tegen de afgaande stroom van de Oostereems inkwamen. Een tijstop was niet nodig.
Bij het naderen van Juist zagen we vijf eilanden om ons heen: Borkum, Lütje Hörn, de Kachelotplate, Memmert en Juist. Er zijn niet veel plaatsen op het Wad waar je die ervaring kunt hebben. En dan moet het ook nog eens flink helder zijn.
De wind bleek zelfs zo gunstig dat we het Nordlandfahrwasser haalden. Met soms niet meer dan een vuistdikte onder het vlak, maar we haalden de haven van het prachtige eiland Juist. Een eigenaardig eiland, een streep zand van twintig kilometer lang, en vijfhonderd meter breed van haven tot de vloedlijn van het Noordzeestrand. Het was warm, de zon scheen. De vroege badgasten liepen over de boulevard en door het dorpje. We slenterden rond, bekeken de kwelder, aten ijs aan het strand.
Een weerbericht haalde ons uit onze luiheid. Er kwam zwaar weer aan. Twee dagen lang. En het probleem van Juist is dat het opgesloten ligt tussen twee zeegaten die met dat soort weer levensgevaarlijk worden. Als we bleven, zouden we meteen drie dagen moeten blijven. Meer naar het oosten zijn de zeegaten beduidend makkelijker, en is er vlakbij de kust ook genoeg te zeilen, tussen leuke landhaventjes als Carolinensiel en Neuharlingersiel.
We besloten dus om met het avondtij weer uit te varen en het zeegat te nemen nu het kalm was. Er was genoeg water om het Memmert Wattfahrwasser af te steken, wat flink wat vaartijd scheelt. Het beruchte zeegat was poeslief. Onder nog mooiere omstandigheden dan de avond ervoor, zeilden we naar Norderney.

Maar nu is het even over met de pret. Uitvaren is geen optie en regent veel. Tijd om een berichtje te schrijven en foto’s te plaatsen. Ik hoop over een paar dagen meer te kunnen berichten.
Dit is de Trui, uit.