De hele ochtend kan ik maar niet wennen aan hoe vroeg het is. Om kwart over zes ben ik van boord en rij over de weg langs de haven. Nog niet gegeten, nog geen koffie gehad maar daar heb ik ook nog niet eens zin in. Al snel ben ik Rønne weer uit en ga in oostelijke richting Almindingen, het grote bos midden op het eiland. Het is doodstil. Ik kom een paar vrachtwagens tegen, een paar vroege wandelaars. Een enkele mountainbiker. Er is prachtig ochtendlicht, het gaat een zonnige dag worden.
Om zeven uur ben ik in het bos vlakbij de Dronningestenen, de rots die volgens overlevering het punt was van waar de koningin haar hele rijk kon overzien. Er is een picknicktafel met een prachtig uitzicht over het zuidelijke deel van het eiland. Hier ontbijt ik.
Ik fiets verder oostwaarts, naar de kust die ik volg in noordelijke richting. Dit stukje fietste ik in 2019 ook, maar ik herken eigenlijk niet eens zo veel.
Koffie drinken aan de kust lukt niet. Te vroeg. Bij de noordpunt van het eiland is mijn route anders, waardoor ik dit keer vlak langs Hammershus kom. Ik stap even af en loop naar de voet van de burcht, maar ik zie het niet zitten om op mijn fietsschoenen over de kinderkopjes naar boven te lopen. Vlakbij staat een gids in middeleeuws kostuum een groep toeristen toe te spreken.
Over af en toe behoorlijk zware bospaadjes fiets ik verder langs de kust. Het is warm terwijl het nog steeds ochtend is. Op het pad direct langs het water staat gelukkig zo’n heerlijk frisse Oostzeebries. Dit pad kan ik volgen tot een paar kilometer voordat ik weer terug bij Rønne ben. Om kwart voor twaalf ben ik bij de receptie van de camping. Het voelt alsof ik een hele dag achter de rug heb.
Die middag doe ik meteen even de huishoudelijke klusjes van een rustdag, zoals wassen en de kleine reparaties en onderhoudsdingetjes. Dan ben ik morgen tenminste helemaal vrij.
Helaas lees ik dan ook het bericht dat een bekende uit feministische kringen is overleden. Roos Schippers. Hoewel ik haar slechts een paar keer in levende lijve heb mogen ontmoeten, raakt het me meer dan ik aanvankelijk besef. De rest van de dag ben ik een beetje uit m’n doen. Na het eten in het stadje ga ik naar de haven om over zee uit te kijken naar de zonsondergang. In het donker dwaal ik door een mooi oud deel van Rønne op weg naar de camping. Het is doodstil op straat.
De rustdag zelf bestaat voor mij vooral uit vermoeidheid. Eigenlijk net als die aan de Elbe. Ik ben heel moe vertrokken, na een bewogen jaar en met een half getraind lichaam waar de covid nog steeds niet helemaal uit verdwenen is.
Een wandelingetje langs de kust en door Rønne, veel meer zit er niet in vandaag. Een biertje bij de Ierse pub, want ook op Bornholm is een Ierse pub. Uit eten bij hetzelfde restaurant, want zo veel keus is er niet. Omdat ik niet weer een pizza of vegaburger wil, besluit ik te zondigen met de lokale specialiteit: gerookte vis. Bornholm staat vol met visrokerijen. Eén van de dingen waaraan je voelt dat dit een relatief afgelegen eiland is.
Als ik die avond opnieuw in het donker door de oude straatjes wandel, besef ik dat ik te weinig aandacht heb kunnen besteden aan het eiland. De vorige keer kwam ik hier rusten met zesduizend kilometer in de benen, nu juist aan het begin van de tocht. Allebei niet ideaal om het eiland echt te leren kennen. Maarja. Het moest nu even zo. Ik weet dat ik de rest van mijn leven met enige regelmaat hier terug zal komen. Ooit heb ik de tijd en energie om Bornholm beter te verkennen. Er is hier zo veel te zien.
Al maanden keek ik uit naar het traject door Zweden. Niet eens zozeer vanwege de natuur en het landschap. Meer omdat ik de rust zocht van lange afstanden in gestaag tempo, en avonden met niets anders dan thee drinken en schrijven in een keuken van een Scandinavische camping. Een soort zelfloutering die me zou helpen alle stress en dagelijkse beslommeringen van thuis los te laten en mijn lichaam een stukje verder zou brengen in het herstelproces.
Het traject begint als ik tegen twaalven van boord fiets in Ystad. Al vrij snel zit ik op de lange rustige wegen waar ik zo naar verlangde. Ik hoef nu veel minder vaak op m’n GPS te kijken en er zijn weinig auto’s. In de middag komt er een paar uur regen, een patroon dat zich een paar dagen herhaalt.
In de avond kook ik mijn eigen eten in de keuken van de camping. Uit eten is er niet meer bij, laat staan een biertje drinken in een café. Na de afwas maak ik oploskoffie en staar wat voor mij uit. Een verhaal schrijven lukt niet echt.
Het is de rust die ik zocht. Ik voel hoe heilzaam het is, dat gestage doorfietsen, de regelmatige avonden en het veel lagere aantal stressprikkels. Maar het loskomen van thuis duurt langer. Er komt zo veel spanning en vermoeidheid vrij.
Zo fiets ik vier dagen door. Ik weet niet meer precies wat mijn gedachten waren toen ik deze route samenstelde, maar hij gaat door veel dunbevolkter gebied dan verwacht. Er zijn dagen waarop ik niet aan een koffiepauze toe kom.
Voor de rustdag ligt Filipstad heel gunstig. Vijftien jaar geleden hield ik hier ook rust, tijdens mijn tweede grote fietstocht door Scandinavië. Ik herinner me nog dat het een suf stadje was met een paar mooie straatjes. Uit eten kon eigenlijk alleen bij een Thais restaurant, dat er nu niet meer is volgens Google Maps. Maar de camping was comfortabel.
Ik bereikte het stadje toen met een verkapte tijdrit over de grote weg vanaf Kristinehamn. Dit keer kom ik uit een andere richting en vermijd juist de hoofdweg. Er is een andere, stillere, groenere en aangenaam kronkelende route. Deze komt langs een oud sluiscomplex in de rivier die de meren hier verbindt. Vermoedelijk gebouwd om de waterstand te reguleren voor het kanaal een stukje westwaarts.
Aan het eind van de middag arriveer ik op camping Munkeberg. De campingbaas biedt me een eenpersoonshut aan voor een heel schappelijke prijs. Het lijkt me heerlijk om deze twee nachten onder een vast dak te slapen en een eigen plekje te hebben om warm te zitten in de avond.
Ik zet mijn fiets onder de daklijst van het hutje en draag mijn tassen naar binnen. Wat zal ik hier lekker uitrusten.
Wanneer ik onder de douche vandaan kom, is het noodweer begonnen. Storm met keiharde regen. Het zal aanhouden tot de ochtend dat ik verder ga.
