“Nu gaat hij écht te ver” – het was de duizendste keer dat we het zeiden. Ditmaal ging het over een paar NSB-vlaggen bij de PVV-demonstratie, en het feit dat Wilders weigerde daar afstand van te nemen. We hadden het ook al gezegd over talloze racistische sneren, verdachtmakingen richting tegenstanders en nauwelijks verholen oproepen tot..
Momenteel bevinden we ons in afknapfase van de dieetcyclus. Ik heb het nooit bijgehouden, maar ik schat dat eens in de drie tot zes jaar een nieuwe dieetgoeroe opstaat, schatrijk wordt van het verkopen van boeken, totdat men er achter komt dat het allemaal onzin is en de goeroe het veld ruimt voor de volgende…
Nee, ik ben geen fan van elektrische fietsen. Laat ik daar eerlijk in zijn. Fietsen doe je op eigen kracht, dat is nou net het mooie ervan. Als je niet wilt zweten, moet je maar gewoon leren om dat wel te willen, want je moet nu eenmaal minstens een uur per dag flink zweten om..
Bij elk bericht dat ik tijdens mijn fietstochten schrijf, elke keer dat ik er over vertel, elke keer dat ik een nieuwsgierige voorbijganger uitleg geef over mijn fiets, hoop ik dat ik iemand inspireer om te gaan fietsen. Het is mijn kleine bijdrage aan een betere wereld.
Het was niet lang voor de fatale breuk dat ik twitterde dat dit de laatste reis met deze fiets zou worden. Ik voelde dat deze fiets oud aan het worden was. Zelfs de sterkste frames slijten. Onderdelen kun je lang blijven vervangen, maar ondertussen staat de techniek niet stil. Nieuwe standaarden komen in de plaats..
Ik heb al meer dan een week niets meer geschreven. De reden daarvoor is dat ik eigenlijk niet goed weet wat ik nou moet zeggen over wat er gebeurd is. In zekere zin ben ik sprakeloos. Dan nu toch maar even de geschiedenis in het kort. Vrijdag de 23e, aan het eind van de middag..
De tweede week in Nesna is ingegaan. Buiten is het noodweer. De vreselijk aardige mensen van de camping hebben mij een stacaravan aangeboden, waar ik dankbaar gebruik van maak. De regen is dusdanig dat de bergen niet zichtbaar zijn. Inmiddels weet ik waar mijn voorwiel is. In Oslo. Al sinds vrijdagochtend vroeg.
Zes dagen zit ik nu in Nesna. Nog steeds heb ik geen idee wanneer mijn wiel zal arriveren. Geen idee waar het pakket nu is. Ik weet niet eens of het nog wel gaat komen. De tijd heb ik proberen te doden met een grote en veel kleine wandelingen, fotografie en bedenken van alternatieve routes..
Ik herkende het geluid onmiddellijk, ook al had ik het nooit eerder gehoord. Het was in mei 2009, vlak bij de grens tussen Duitsland en Denemarken. De eerste keer dat ik een spaak brak. Het overkwam me nog twee keer, totdat ik in Trondheim het wiel opnieuw liet spaken. Sindsdien heb ik het geluid veel..
Het is maar goed dat er geen andere fietsers in de buurt waren. Het moet geen fraai gezicht zijn geweest, ik die met een verbeten kop mezelf luidkeels allerlei verwensingen naar het hoofd slingerde. Woedend was ik. Ik gaf mezelf de schuld van de regen. En van het feit dat ik baalde van het weer…