Waarom ik feminist ben

Het is niet heel gebruikelijk dat een man zichzelf feminist noemt. De meeste mensen vinden dat maar vreemd. Vrouwelijke feministes worden vaak al met een scheef oog aangekeken, maar een man die zich druk maakt om vrouwenrechten is helemaal een tegennatuurlijk verschijnsel. Mannelijke feministen zijn ‘politiek correct’ – daar schijnt iets mis mee te zijn – of het zijn watjes die zich door vrouwen laten intimideren. Of nog erger, zo’n man is wanhopig op zoek, hij staat al sinds het Precambrium droog en probeert ten einde raad op deze manier bij vrouwen in het gevlei te komen. Lees verder

De onzichtbare vrijgezel

Er is nu anderhalf jaar verstreken sinds ik koos voor sterilisatie. Een simpele ingreep die niets anders deed dan bevestigen hoe het altijd al zat bij mij. Het heeft me veel goeds gebracht. Meer zelfvertrouwen in de liefde, het gevoel zelf de baas te zijn over mijn lichaam en mijn toekomst. Rust omdat de discussie voor eens en voor altijd beslecht is. En betere seks.

Maar er is ook een keerzijde. Nu ik zo uitgesproken ben, nu de buitenwereld weet dat mijn leven zonder nageslacht geen toeval is, geen ‘fase’, ben ik me er veel meer van bewust geworden hoe de samenleving aankijkt tegen mensen zonder kinderen. Vooral wanneer ze vrijgezel zijn.
Lees verder

Doe het dan voor de vrouwen

DSC08065_v1Herman is een begrip in Delft. Dixxo Herman om precies te zijn. Een oude hippie die twee keer per jaar plaatjes draait op de Koornbeurs. Een heel goede DJ, want hij is geen prof maar een pretentieloze amateur die het liefst zelf de hele avond meedanst. Dixxo Herman is er altijd al geweest. Toen ik in Delft kwam wonen, was Dixxo Herman er ook altijd al geweest. Hij draait lullige hitjes en keiharde rock, mixt niks aan elkaar, springt van de hak op de tak en draait soms plaatjes die je echt nooit in een danstent zou moeten draaien. De Delftse studentpopulatie dweept er mee. Er wordt gecrowdsurft tijdens kneuterige Nederlandstalige liedjes. Een dansavond met een geweldige sfeer, waar niets serieus is en alles kan.

Bijna alles dan.

Lees verder

Waarom Julien Blanc ook mijn persoonlijke vijand is

Een vrouwenhater. Een verkrachtingscoach. Een beroepsaanrander. Een uitbuiter van onzekere mannen. Dat is in het kort wat fatsoenlijk Nederland de afgelopen weken te melden had over Julien Blanc, een zelfverklaard pick-up artist die geld binnenharkt als ‘dating coach’.
Het zijn nare dingen die Blanc zijn cursisten leert. Verneder haar, kleineer haar, isoleer haar, maak haar van je afhankelijk. Types als Thierry Baudet en zelfs sommige vrouwen beweren doodleuk dat dit is wat vrouwen eigenlijk willen. Dat ze het geil vinden om gedomineerd te worden. Dat ze massaal gaan voor de agressieve alfamannetjes. Dat ze van al die beleefde, vriendelijke en gevoelige mannen zo droog worden als Death Valley halverwege juli. Alleen ze durven het natuurlijk niet te zeggen want dan krijgen ze mot met de feministen.
Lees verder

De seksuele bevrijding van de man

Wacht even. De seksuele bevrijding van de man? Waren het niet juist vrouwen die bevrijd moesten worden? Die geen baas waren over het eigen lichaam, die vastzaten in een hoer-madonna-complex? Die overal slachtoffer zijn van seksueel geweld?Borsthaar. Niks mis mee.

Klopt. Vrouwen worden daarmee geconfronteerd en dat vraagt om een niet-aflatende strijd. Maar dat wil niet zeggen dat het voor mannen allemaal prima geregeld is. Integendeel, ook mannen zitten in een seksueel keurslijf waar niemand gelukkig van wordt, zeker ook vrouwen niet.

Op Frontaal Naakt heb ik daar al eerder wat over gezegd. Mannen moeten doortastend op vrouwen jagen, maar zonder ze lastig te vallen. Belachelijk natuurlijk, maar zo is het wel. Maar er is nog een ander probleem, en dat is het taboe op het mannelijke lichaam en de aantrekkingskracht daarvan.

Lees verder