Het winterfietsen is begonnen. De schijnbaar eindeloos gerekte herfst is dan toch voorbij, de winter is gearriveerd. De kerstdagen ben ik thuisgebleven, was een beetje aan het kwakkelen. Wel de Jester gepoetst, waarbij ik een oepsje tegenkwam. Het kleine stukje geleidebuis van de trekkende ketting was doorgesleten bij het zitje, waarna de ketting een sleuf in de aluminium verstijvingsrib had gesleten. Op zich geen ramp, het voorste stuk wordt toch niet belast bij mijn manier van fietsen. Maar het was een mooie verklaring voor het rare geluid en de iets grotere weerstand van de afgelopen tijd.
Vanmiddag was ik het zat en waagde een poging om mijn hoofdpijn weg te jesteren. Het leek me verstandig om niet meteen halve lichtjaren af te gaan leggen, dus ik koos voor een rondje Hoek van Holland. Nog voor ik de Tanthof verlaten had voelde ik de winter. In mijn bovenbeen liet opeens het kleine pijntje dat ik dit voorjaar in Denemarken heb opgelopen, weer van zich horen. Ik moet er een beetje mee uitkijken, kennelijk. Pas bij Maasdijk waren mijn spieren zo warm dat ik nergens meer last van had.
De mensen leken wel aardig trouwens, vandaag. Tweemaal stopte een automobilist zijn voertuig om mij even voor te laten gaan, en ik werd zelfs door meerdere bukfietsers gegroet.
De lucht was geheel bewolkt, lichtgrijs. Nadat ik Maasdijk voorbij was en HvH naderde, zakte de bewolking lager en lager, maar werd gelukkig geen mist. Het zag er ook niet naar uit dat het zou gaan regenen. Dat bleek ook te kloppen, maar langs de Nieuwe Waterweg sneeuwde het wel heel lichtjes. Mijn voeten werden ondertussen vrij koud, veel kouder dan ik me herinnerde van de vorige winter. Zal wel gewenning zijn.
Ze hebben overigens nieuw asfalt gelegd op het fietspad naast de Nieuwe Waterweg. Echt een verbetering! Vroeger was het nogal ruw en af en toe rammelde het flink. Nu hoor ik het achterwiel tevreden in mijn oor zoemen. Ik kon fietsen zoals dat hoort op een lage racer: weggedoken in het zitje, mijn gezicht verscholen achter het hoefijzerstuurtje en met de blik op de horizon de tegenwind te lijf.
Onderweg heb ik naar de afstanden op de fietsbordjes gekeken, en ben tot de conclusie gekomen dat ik me twee weken terug wel heel erg heb vergist bij mijn tocht naar Schouwen. Ik ben minstens 25 kilometer omgereden. Het rondje wat ik vandaag gereden heb, is een kilometer of vijftig, niet de 30-35 die ik in mijn hoofd had. Ik heb er dan ook ruim vijf kwartier over gedaan.
In Maassluis waren mijn voeten echt waanzinnig koud geworden. Gelukkig had ik het laatste stukje wind mee, dat scheelde. Bij Schipluiden bedacht ik opeens dat ik vorige winter met isolerende inlegzooltjes heb gereden. Thuis heb ik deze meteen tevoorschijn gehaald, die komen mijn schoenen de eerste maanden niet meer uit. Een paar euro bij de buitensportwinkel, maar onbetaalbaar in termen van comfort.