Vrijdagavond laat kwamen Aalke Lida en ik terug van een mooie zeilweek. Met zeven mensen, hoofdzakelijk ligfietsers, hadden we op het Nederlandse Wad gezeild, totdat het zulk zwaar weer werd dat we via Lauwersmeer Friesland invoeren om over de meren en kanalen terug te zeilen. De laatste dag was de enige rustige in een week waarin 6-8 Bft de norm was. We konden zowaar ons rondje afmaken en de Trui terugbrengen naar het Zuiderzeemuseum.
En daarmee was het zomerzeilseizoen afgerond. Wellicht dat ik in de herfst nog een weekend ga zeilen, en de Slag in de Rondte hoop ik ook dit jaar te varen. Maar verder staat het fietsen bovenaan.
Vanochtend op weg naar mijn werk voelde ik mijn knie weer. Even een klein beetje minder inspanning, en het verdween. Op de terugweg was er niets aan de hand. Trainen werkt nog steeds tegen de klachten. De knie gaat mijn plannetje niet dwarsbomen, daar heb ik vertrouwen in. Ook mijn conditie is niet dramatisch voor iemand die twee maanden nauwelijks gefietst heeft. Een brommerrijdende kennis heeft mij ingehaald en sprak later met Aalke Lida, die iets eerder uit Den Haag was vertrokken. Ik schijn vijftig te hebben gereden op het stuk langs de Vliet.
En daarmee zijn de voorbereidingen van mijn Noordkaaptocht begonnen. De komende maanden ga ik rustig opbouwen, steeds langere afstanden en af en toe heel hard om een beetje soepel te blijven. De eerste weken wil ik elk weekend een rondje Oosterschelde of iets dergelijks rijden. Daarna twee per weekend. Dan drie dagen achter elkaar 200 km. Rond oud&nieuw ga ik de knoop doorhakken; dan moet ik het gevoel hebben dat ik in mei sterk genoeg ga zijn om het stuk te rijden in het tempo dat mij voor ogen staat.
Enkele weken geleden heb ik bij de Bever een wegenkaart van Noorwegen gekocht, en ben af en toe de route alvast wat aan het bestuderen. Ik moet nog een echte fietskaart zien te vinden, aangezien niet alle tunnels voor fietsers toegankelijk zijn. Ik wil een mooie route langs de fjorden volgen, zoveel mogelijk over rustige wegen, niet teveel veerboten.
Behalve de veerboot naar de Lofoten. Er zijn weinig stukjes van de route waar ik zo naar uitkijk als de weg over de Lofoten en de Vesterålen. Ik heb aan den lijve ondervonden wat voor kutweer het daar kan zijn, maar dat boeit me helemaal niks. Het landschap is ijzingwekkend mooi. Een mismaakt haaiengebit dat honderden meters uit de zee omhoog steekt. Vanaf het water gezien, kun je je nauwelijks voorstellen dat er een stukje vlak land is waar een weg over loopt.
Er is nog veel dat ik uit moet zoeken. De terugweg bijvoorbeeld. Ik heb vernomen dat je in de Noorse lijnbussen meestal je fiets wel mee kunt nemen, maar hoe dat precies zit weet ik niet. Ook niet in alle treinen is ruimte voor fietsen, maar in sommige wel. Want ik heb geen tijd om terug te rijden en geen zin om het vliegtuig te nemen. Per OV door Skandinavië reizen is een ervaring op zich. Wat een uitzicht! Ik fiets niet duizenden kilometers om vervolgens dat genoegen links te laten liggen.
En verder ga ik alvast nadenken over mijn uitrusting. Wat moet er wel en niet mee? Welke spullen zijn geschikt, welke zijn aan vervanging toe? Wat zijn verstandige keuzes voor mijn fiets en fietskleding?
Gelukkig ben ik niet de eerste die gaat fietsen in Noorwegen. Binnenkort moet ik maar eens in contact zien te komen met wat mensen die mij voor zijn gegaan.