Ik begrijp het. Wie niet de kop in het zand steekt voor de klimaatramp die op ons af stormt, weet dat er actie ondernomen moet worden. Nu. De CO₂-uitstoot moet stoppen en daarvoor moeten wij met dingen stoppen. Dingen opgeven.

Opgeven? Dat is het punt waar ik niet meer mee ga in het verhaal. Hoezo is het ‘opgeven’. Is het wel zo dat je iets waardevols opgeeft door te stoppen met klimaatverwoestende zaken? Of zou het een anglicisme zijn, zoals een te letterlijke vertaling van ‘give up smoking’?

De grote leugen

De fossiele industrie, de luchtvaart, de vleesindustrie, de fast fashion, de gadgetindustrie, allemaal hebben ze er belang bij dat jij elke actie voor het klimaat ziet als een opoffering. Hun boodschap is simpel: ‘Jij, als mens, mag natuurlijk iets doen tegen klimaatverandering. Maar besef dat het pijn gaat doen. Het is een offer. Zonder onze vervuilende diensten en producten kun jij geen leuk leven hebben. Wil jij echt die prijs betalen, terwijl anderen doorgaan met van het leven genieten?’

Vergeet het twijfel zaaien over IPCC, de aanvallen op de wetenschap, de kremlinesque desinformatie van de vleeslobby. Dít is de grote leugen van alle industrieën die onze wereld kapot maken. ‘Zonder ons heb je geen leuk leven’.

En het is echt een leugen. Een grote gore destructieve leugen. Destructief van beide kanten. Want niet alleen is het niet waar, het omgekeerde is zelfs waar. Als je de rotzooi van de schadelijke industrieën uit je leven weet te duwen, kun je een mooier leven hebben.

Een mooier leven

Ik heb in mijn leven flinke keuzes gemaakt om het klimaat minder te belasten. En al die keuzes hebben mijn leven mooier, uitbundiger, gezelliger en avontuurlijker gemaakt. En er zijn keuzes die ik maakte om meer van het leven te genieten, die duurzamer uitpakten dan wanneer ik doorgegaan was op het gangbare pad.

Ik ben een klimaathedonist.

Klimaathedonisme begint met het besef dat levensgeluk niet voortkomt uit maximale doses adrenaline. Het komt ook niet voort uit status. Zeker niet uit status bij mensen die je goed beschouwd niet echt aardig vindt of niet eens kent.

Tijd en aandacht

Levensgeluk komt voort uit tijd en aandacht voor wat en vooral wie je lief is. En ja, dat is voor elk mens anders, maar nou ook weer niet zó anders. We lijken meer op elkaar dan dat we van elkaar verschillen.

De mensen en dieren die bij je horen. Muziek. Natuur en landschappen. Mooie verhalen. Lichaamsbeweging. Kennis, geschiedenis, bijzondere vaardigheden. Lekker eten en drinken. Dat zijn de dingen waar we gelukkig van worden en allemaal kun je er uitstekend van genieten zonder tonnen fossiele brandstoffen en andere grondstoffen te verstoken. Maar niet zonder tijd en aandacht.

Het goede nieuws is dat ondanks alle subsidies die fossiele brandstoffen en grondstoffen jou nog steeds veel geld en daarmee tijd en stress kosten. De kunst van klimaathedonisme is om daarmee te stoppen en je tijd en energie te investeren in de mooie dingen van het leven.

Genieten voor de goede zaak

Op Fietsers Afstappen heb ik daar al veel over geschreven, al-dan-niet tussen de regels door. Het moge duidelijk zijn dat dit een weblog is van een levensgenieter die nooit vliegt, geen vlees eet en neerkijkt op motorvoertuigen. Maar het is tijd om dit explicieter te maken. Om klimaathedonisme te lanceren en promoten. Voor een beter klimaat en een mooier leven.

Mijn plan is om hier over te gaan schrijven. Niet alleen over die mooie vakanties op de fiets. Ook hoe het verdiepen in de veganistische keuken mij beter leerde koken. Of het genieten van lokaal leven, waar ik in mijn vorige bericht al iets over schreef. Hoe je jezelf mooier kan voelen door fast fashion te mijden.

En dat zijn alleen een paar voorbeelden uit mijn eigen leven. Er is veel meer. Het succes van de biologische landbouw is er bijvoorbeeld op gebaseerd. Een stap verder zijn voedselbossen, waar een vriendin mee bezig is. Veel beter voor klimaat en bodem, met betere ingrediënten als resultaat. Meer smaak voor een beter klimaat.

Een beter milieu begint met een mooier leven. Word klimaathedonist!