De rest van de twaalfduizend

 

DSC07944_v1

De knoop is doorgehakt. Dit jaar wil ik de reis afmaken die ik in 2013 moest afbreken wegens een gescheurd frame en een falende koeriersdienst. Ik heb een mooie route uitgezet naar het punt waar ik moest afhaken, deze is ongeveer 2500 kilometer. Dan begint het deel dat ik toen niet kon rijden, dit is zo’n 5500 kilometer.

Lees verder

Stil

Ik heb al meer dan een week niets meer geschreven. De reden daarvoor is dat ik eigenlijk niet goed weet wat ik nou moet zeggen over wat er gebeurd is. In zekere zin ben ik sprakeloos.

Dan nu toch maar even de geschiedenis in het kort. Vrijdag de 23e, aan het eind van de middag kwam eindelijk mijn wiel. Dat heb ik gemonteerd en toen heb genoten van de laatste avond in Nesna. Eindelijk voelde ik me echt rustig daar.

De volgende dag ben ik over Saltfjellet naar Fauske gefietst. Eén van de mooiste ritten van de reis. Een lange rit onder een blauwe hemel en ik heb hard gefietst. Ik had echt iets in te halen. Saltfjellet is uniek. Nergens in mijn reis is een etappe die er op lijkt. Van zuid naar noord is hij nog mooier dan andersom.

Op deze rit is mijn frame gescheurd.

Zondag heb ik de trein genomen, dinsdagavond was ik thuis. Ik heb iets meer dan 6600 van de 12.000 gefietst.

Voorwielgate

De tweede week in Nesna is ingegaan. Buiten is het noodweer. De vreselijk aardige mensen van de camping hebben mij een stacaravan aangeboden, waar ik dankbaar gebruik van maak. De regen is dusdanig dat de bergen niet zichtbaar zijn.
Inmiddels weet ik waar mijn voorwiel is. In Oslo. Al sinds vrijdagochtend vroeg.
Lees verder

Een week Nesna

Zes dagen zit ik nu in Nesna. Nog steeds heb ik geen idee wanneer mijn wiel zal arriveren. Geen idee waar het pakket nu is. Ik weet niet eens of het nog wel gaat komen. De tijd heb ik proberen te doden met een grote en veel kleine wandelingen, fotografie en bedenken van alternatieve routes om de verloren tijd in te halen.
Lees verder

Gestrand langs de Rv17

Ik herkende het geluid onmiddellijk, ook al had ik het nooit eerder gehoord. Het was in mei 2009, vlak bij de grens tussen Duitsland en Denemarken. De eerste keer dat ik een spaak brak. Het overkwam me nog twee keer, totdat ik in Trondheim het wiel opnieuw liet spaken.
Sindsdien heb ik het geluid veel te vaak gehoord. Drie van de vier reizen sinds de Noordkaap had ik last van brekende spaken. Om gek van te worden. En ook dit keer is het weer raak. In de etappe door de Alpen waren er twee gesneuveld, allebei in het voorwiel, aan de kant van de remschijf. Blijkbaar zijn die lange steile afdalingen teveel. Daarna bleef het gevreesde ‘pang!’ uit, totdat ik bijna door de grote bergpassen van Noorwegen heen was. Met alleen nog Trollstigen te gaan brak nummer drie. Daarmee was ik door de helft van mijn reservespaken heen.

Lees verder

Rust in het hoofd

Het is maar goed dat er geen andere fietsers in de buurt waren. Het moet geen fraai gezicht zijn geweest, ik die met een verbeten kop mezelf luidkeels allerlei verwensingen naar het hoofd slingerde. Woedend was ik. Ik gaf mezelf de schuld van de regen. En van het feit dat ik baalde van het weer. En dat ik het als een kort buitje had ingeschat en daarom de regenbroek en overschoenen achterwege had gelaten. En dat mijn binnentassen versleten waren en mijn regenjas ook z’n beste tijd gehad heeft. Ik riep dat ik de trein ging pakken, en dat ik het niet verdiende om de trein te pakken.
Het ging niet zo goed met me.

Lees verder

Trollstigen

Hoog torenen de rotswanden uit boven het zijdal van Sunndalen, waar de camping annex jeugdherberg is gevestigd. De toppen steken in een grijs wolkendek, waardoor ze nog indrukwekkender zijn. Ik eet mijn pasta aan een picknicktafel en staar voor mij uit.
Vanochtend zag ik hoe andere rotsen in hetzelfde wolkendek staken. Het was langs de Valldalsvegen richting Trollstigen, de laatste grote klim van deze reis. Opnieuw een traject dat ik eerder heb gefietst, namelijk tijdens mijn reis naar de Noordkaap. Het was toen de hoogste col waar ik overheen ging. Hij was net open na de winter. Ik fietste onder een strakblauwe lucht en overal lag sneeuw. De foto van mijn in rode Sidi’s gehulde voeten die ooit op de cover van de Ligfiets& stond, is hier genomen.

Lees verder

Bergpassen in de regen

Sinds mijn rustdag in de buurt van Tau heb ik niets van me laten horen op dit weblog. Door de omstandigheden kwam ik niet aan schrijven toe en ik vrees dat het me niet gaat lukken om de achterstand in te lopen. Mijn excuses hiervoor.
Drie dagen heb ik door de regen gefietst. Zondag en maandag begonnen zonnig, maar al vrij snel sloeg het om. Vandaag heeft het eigenlijk de hele dag geregend. Al mijn zooi is nat, mijn koplamp is verzopen en ik moet mijn route omgooien.

Lees verder

A hard ride down Memory Lane

De oversteek naar Noorwegen begon met een ochtend vol stress. De avond ervoor, nota bene in de veerhaven, was ik met mijn voorwiel in een scheur gekomen, toen ik plotseling moest afslaan wegens een bordje ‘verboden voor fietsers’. De zijkant van de band was beschadigd. Heel ernstig zag het er niet uit, maar toch leek het me verstandig om van voorband te wisselen voordat ik de eerste Noorse afdaling zou tegenkomen. Dit had ik nog ingecalculeerd in mijn ochtendritueel. Maar dan.
Lees verder

Noordwaarts!

Het was een vreemde gewaarwording om net voorbij Travemünde een afgeladen strand te zien en toch iets noordelijks te voelen. Het was bloedheet, overal mensen in luchtige kleding, speedboten lagen geankerd vlak voor het strand. Maar het was noordelijk.
Misschien was het dat deze badplaatsen sjieker en rustiger zijn dan die bij ons aan de Noordzee. Op straat is weinig lichtreclame, alles is netjes en schoon. In het ijscafé waar ik koffie dronk hing over de rugleuning van elke stoel een smetteloos witte handdoek. Zowel het personeel als de gasten hadden veel aandacht besteed aan hun kleding. Ik vouwde een oude rekening van een overnachting open en legde deze op de zitting van de stoel, zodat de kettingolie op mijn fietsbroek geen vlekken zou achterlaten. Ik keek uit over het strand. De Oostzee is echt anders. Noordelijk.

Lees verder