Het is een grauwe zaterdagmiddag in februari. Na m’n boodschappen drink ik een kopje koffie in mijn stamcafé. In m’n eentje, want ik heb genoeg om te overdenken. Ik geloof dat ik niet de enige ben voor wie 2017 een slecht jaar was. De hele wereld leek knettergek geworden.
Drie weken woedt de #MeToo-storm nu. Drie zware en emotionele weken waarin slachtoffers hun verhalen delen. Waarin daders en hun handlangers steeds luidruchtiger en genadelozer terugslaan. Voor columnisten blijkt er een enorme markt te bestaan van mannen die gerustgesteld willen worden: ‘Je bent heus geen verkrachter hoor, het is gewoon wat echte mannen nu eenmaal..
Toen Jelle Brandt Corstius met zijn verhaal naar buiten kwam, had ik even hoop dat het taboe op seksueel geweld tegen mannen zou sneuvelen. Maar helaas. De aanstaande verdachte sloeg genadeloos terug door uit de anonimiteit te treden en met zijn advocaat een soloshow te geven in Pauw waarin Jelle van smaad en laster werd..
Het is nu ruim een week geleden dat #MeToo viral ging. De mensen die hun ervaringen met seksuele intimidatie gedeeld hebben, liggen in de touwen, uitgeput van de emoties die het vertellen van zo’n verhaal met zich mee brengt. De trollen zijn van repliek gediend of rücksichtloos achter de mutemuur geparkeerd, de trollenherders zijn gescreenshot voor..
Over de dijk kijken was niet nodig. Na de mooie avond in Husum wist ik dat het afscheid van de Waddenzee tijdelijk was. Bij de oversteek van de Elbe zou ik nog even een Tot ziens! zwaaien naar de platen en het zoute water, en dan zou ik het binnenland in gaan, wegfietsen van de..
De aluminium buis zat al op z’n plek in de bovenkant van de tent. Ik hoefde hem alleen nog met zijn uiteinde in het oog te steken, tien haringen in de grond te prikken en de tent zou staan. Maar ik twijfelde. Ik hield even stil, en hoorde de snelweg. Ik keek om me heen,..
Het plan was nog niet volgroeid, toen ik na anderhalve dag in Troyes mijn tent opdoekte. Delen van het plan zweefden al rond in mijn hoofd en ontwikkelden tentakeltjes waarmee ze naar elkaar reikten. Er was La Gabriëlle, de mooie rustige minicamping richting de Belgische grens. Er was die keer dat ik in vier dagen..
De tocht naar het kleine Noorden begon met een lange afdaling. Zo’n afdaling die snel gaat, maar zelden griezelig wordt. Een afdaling waarbij je de moeizaam gewonnen hoogtemeters omzet in heel wat horizontale kilometers. Waarbij je zelden je remmen warm maakt met de energie die ooit je eigen spierkracht was.
De hitte is terug. Niet zo extreem als toen zij mij de toegang tot Italië ontzegde, maar wel sterk genoeg om het mij oncomfortabel te maken. Tijdens mijn rustdag begon het al. Uitslapen was lastig, en gedurende de dag vluchtte ik van schaduw naar schaduw. Maar het was met Orangina en een beetje zout allemaal..
Uit de bar naast de receptie klonk zomerse muziek. Op het kleine terrasje en naast het zwembad zaten mensen met een drankje te genieten van het begin van de avond. Zonnebrillen hadden ze al afgezet of omhoog geschoven, maar iets warmers dan zwemkleding was nog niet nodig. Uit de bar kwam een lange tengere vrouw..