Walter Hoogerbeets
alias Chamsinista
“Hee, toch een camping!” Ik had me allang neergelegd bij een overnachting in een hotel terwijl het prachtig weer was. Noch Open Streetmap, noch Archies, noch Google gaven een kampeerplek op enigszins haalbare fietsafstand. Maar tien kilometer voor het stadje waar het enige hotel in wijde omtrek was, ineens een bordje naast de weg.
Het regent pijpestelen. Zo hard als ik niet eerder had gezien in Scandinavië. Vanuit de wachtruimte hou ik de rij auto’s in de gaten, of hij al in beweging komt. Ik ben veel te vroeg voor de veerboot, had best een halfuurtje kunnen uitslapen. Maar het pakt goed uit, want ik kan nu comfortabel schuilen..
De rondvaartboot maakt een eigenaardige, schijnbaar doelloze manoeuvre bij de sluis in het Gotakanaal. Ik ben verbaasd maar doe geen poging het te begrijpen. Ik sluit mijn ogen en knijp zachtjes in mijn neus. Het voelt alsof ik in slaap aan het vallen ben. Het uur van deze middagpauze is bijna om, maar ik loop..
De stilte begon met uitgelatenheid. Ik was wakker geworden in Trelleborg en kon eindelijk Scandinavië in trekken. Fietsen over lange, rustige wegen, zonder om de haverklap te hoeven stoppen, de weg over te steken op niks af, of een gemotoriseerde idioot te ontwijken. Gestaag kilometers maken en naar het wijdse landschap kijken.
Hier zat ik gisteravond. Op een bankje aan een klein kiezelstrand van Vättern. Het einde van de tweede dag in Zweden. Waar ik zat was het windstil. De golfjes kabbelden op het strand. Nadat de zwemmers weg waren, was dit het enige geluid dat over was. Afgezien van het gescharrel van een egel, maar die..
Het klonk niet goed, de knal van de steen tegen mijn wiel. Een spaak? Onwaarschijnlijk. Toen klonk een luid gesis en was het duidelijk. Ik stopte en zag vrij snel het lek. Aan de zijkant van de voorband. Had ik toch te veel gewaagd? Zoveel kilometers op gravel met een band die daar eigenlijk nooit..
Morgen. Dan begint het. Een nieuwe reis naar het Grote Noorden. Ik schrijf nu even een kort bericht ter aankondiging, de echte verhalen komen wel als ik onderweg ben.
In mijn vorige stukje betoogde ik dat fietsvakanties niet alleen een veel milieuvriendelijker, maar ook veel mooiere vorm van reizen zijn dan vliegvakanties. Sommige mensen wezen mij er op dat niet iedereen kan fietsen, en zeker niet zoveel als ik. Bovendien heeft niet iedereen de tijd die ik heb. Daar ben ik mij van bewust…
Op Oneworld verscheen een blog over minder vliegen. Daar vond ik natuurlijk iets van. Onderstaand stuk is mijn reactie. Er wordt veel en veel te veel gevlogen. Als we dat niet drastisch verminderen, zal de klimaatverandering genadeloos zijn. Maar het lijkt onbespreekbaar: Ook linkse en milieubewuste mensen stappen op het vliegtuig alsof het de tram..
De afgelopen tijd heb ik wat dingen bedacht over fietsen, en dan vooral vakantiefietsen. Ze moeten nog hun plekje krijgen in de pagina’s over het reizen per fiets. Maar zo vlak voor de Fiets- en Wandelbeurs leek het me zinvol om er even een los bericht aan te wijden.