Ik zit met een mok oploskoffie op een rotsblok naast mijn tent. Het is vroeg, maar ik heb op zich genoeg geslapen. De vermoeidheid zit in mijn lichaam, veel minder in mijn hoofd. Twee uur later zal ik zo aan boord zitten, op de veerboot richting Hirtshals. Ik heb me voorgenomen niet alleen vandaag, maar..
De bergen waren ingeklemd tussen het massieve water van de meren en de zee, en het zwevende water van de wolken. De strakblauwe lucht van gisteren had plaatsgemaakt voor dikke, laaghangende wolken met daaronder een soort dunne nevel die net geen miezer werd. En het was stil. Over een kleine weg fiets ik om het..
De twijfels waren zwaarder dan de bergen. Mijn eigen gedachten waren enger dat het gebrul van vrachtwagens die mij in de soms kilometerslange tunnels achterop kwamen. Elke keer als de euforie over het landschap een beetje inzakte, kwamen de gevoelens van onzekerheid weer terug. Elke ochtend als ik tijdens mijn ontbijt naar de route van..
De E39 is onvermijdelijk hier. Een grote, soms drukke hoofdweg die het zuidelijke fjordengebied verbindt. Er zijn heel wat andere wegen, zeker in vergelijking met het noordelijker Noorwegen. Maar een doorgaande route samenstellen door dit gebied zonder de E39 is niet te doen. Zeker als je veerboten met onmogelijke vertrektijden wil vermijden. Het hoort er..
Er zat ook een goede kant aan de twijfels en gevoelens van onzekerheid. In de middag van mijn rustdag controleerde ik toch nog maar eens de rest van de route door Noorwegen. Ik ontdekte dat er enkele veerboten in zaten met onmogelijke vertrektijden. Iets waar ik geen zin in had, en ook leek het me..
Op het moment dat ik de grens over ging, brak de zon door. De ochtend was tot dan toe bewolkt geweest, met dreigende regen. Maar op de minuut dat ik Noorwegen binnen ging, sloeg het weer om. Nu ben ik gewend dat er tussen Zweden en Noorwegen een radicale overgang zit, maar die zit dan..
Lezing uitgesproken ter gelegenheid van het 40-jarige jubileum van de Ligfietsvereniging NVHPV Elke vrijdagmiddag ga ik naar het café en daar ontmoet ik een vriend. We drinken een paar wijntjes en gaan dan uit eten. En we praten. Over dagelijkse dingen, over de toestand in de wereld, maar we voeren ook meer filosofische gesprekken. Een..
Ik voelde hem al aankomen op Falster. De rustdag die net niet de rust gaf die nodig was. De vermoeidheid op de veerboot naar Ærø. En dat ik in Sønderborg geneigd was op een prachtige zomeravond het terras bij zonsondergang links te laten liggen, was ook een veeg teken. Eenmaal over de Duitse grens was..
Rust komt nooit vanzelf. In elk geval niet bij mij. Ik kan niet gewoon stoppen met dingen doen en dat ik dan rust heb. Ik moet het vinden in mijn hoofd en in mijn lijf. Tijdens mijn rustdag in Marielyst lukte het maar half. Er bleef een ongedurigheid in mijn benen, terwijl ik uitgeput was…
Ik denk dat het in Federow was. Een dorpje zoals er zoveel zijn in Vorpommern. Hier voelde ik dat het voor dit jaar klaar was met de D-routes. De kinderkopjes was ik zat, de kronkelroutes hoefden van mij niet meer zo. Ik wilde doorgaande wegen naar Rostock, naar de veerboot naar Denemarken. Er waren goede..