Walter Hoogerbeets
alias Chamsinista
Cieux heet het dorp. Ik heb er niets bijzonders aan kunnen ontdekken. De enige reden dat ik het plaatsje nog lang zal herinneren, is dat ik daar op een bankje zat bij te komen van een bezoek aan Oradour-sûr-Glane. Ik had er over gelezen, filmbeelden van gezien. Onvoorbereid was ik niet. Alleen tussen de ruïnes..
Ik loop naar de rand van het uitzichtpunt. Leg mijn handen op de railing. Ik verwacht in de donkerte wat vage contouren van het landschap te zien en lichtjes in de verte. Maar wat me raakt is het koor van krekels dat opstijgt vanaf de rivierbedding, diep beneden mij. Het was niet de bedoeling dat..
Halfrond en langwerpig. Zoals de terracotta drainagepijpen die ik als jongetje zag in de weilanden, maar over de lengte gehalveerd. Het waren deze dakpannen die mij als eerste het gevoel gaven de grens tussen Noord- en Zuid-Europa te zijn overgestoken. Het weer was er nog niet naar, ik had die ochtend in Châtellerault nog wel..
Opnieuw was een goede nachtrust me niet gegund. De lantarenpalen op de camping vielen in de categorie stadionverlichting, en ze brandden de hele nacht. Mijn tent stond er vlak onder. Ik heb midden juni op 71 graden Noorderbreedte gekampeerd en toen was een slaapmasker minder nodig. En toen kwam het onweer. Traag, met miezer die..
Alle andere fietsers waren al weg toen ik mijn tent uit kroop. Nou ben ik sowieso niet de vroegste en ik had mijn avond in Tournai besteed aan tripeltjes in een dubieus rockcafé waar BH’s achter de bar hingen. Maar dit was wel heel extreem. Rustig aan doen was het doel van deze reis, en..
Met horten en stoten. Anders is deze start niet te omschrijven. Blessure op blessure, een nieuwe velg op het laatste moment, vermoeidheid die maar terug bleef keren. Maar nu ben ik onderweg, op de Jakobsroute. Een pelgrimsroute dus. In de middeleeuwen door honderdduizenden gelovigen bewandeld, en nu fiets ik hem. Als atheïst. Voor mij is..
Zoals ik in een vorige post al meldde, het fietsen gaat niet lekker dit jaar. De blessure en de burnout die ik overwonnen dacht te hebben, staken toch de kop weer op. Het plan voor deze zomer werd daarom een bescheiden rondje Frankrijk in een rustig tempo. De vertrekdatum had ik op 9 of 10..
Er is een internetmeme dat luidt “Life is short. Buy the shoes!” Als overtuigd metroman is dat mij natuurlijk uit het hart gegrepen. Maar voor mijn nieuwe fietsschoenen geldt dat nog wat sterker.
…en niet zomaar een krant, maar de NRC! Het eerste deel van de zomerserie ‘Mijl op zeven’. Getipt door Bas de Meijer kwam ik in contact met journaliste Brigit Kooijman die op zoek was naar mensen die een bijzondere roadtrip hadden gemaakt. Nou, die heb ik wel op mijn naam staan inmiddels. Het interview focusseert..
2016 wordt geen groots en meeslepend jaar. De blessure die in december verdwenen leek te zijn, steekt af en toe toch de kop weer op. Dit voorjaar ben ik twee lange weekenden met de fiets op pad geweest, en ik merk dat ik mijn gebruikelijke tempo maximaal drie dagen achter elkaar kan vasthouden. Het is..