Ik kijk uit op een berghelling. Zo eentje uit de folders. Half weiland, half bos, met houten huizen en boerderijen. Veel zie ik er inmiddels niet meer van, de schemering is flink op streek. Ik heb de bergen bereikt. Iets waar ik al naar verlangde sinds ik bij Deauville de kust verliet.
Bij Yport had ik de kust moeten verlaten. Dit mooie badplaatsje, ingeklemd tussen de krijtrotsen, was het mooiste dat ik tegenkwam op mijn rit langs de Normandische kust. Daarna werd het snel minder.
De eerste krijtrotsen die ik zag waren niet Normandisch, maar Brits. Bij het beklimmen van Cap Blanc-Nez zag ik ze liggen in de zon, aan de overkant van het kanaal. Zo helder was het. Natuurlijk, Cap Blanc-Nez is zelf ook een krijtrots, maar vanaf de weg zie je daar niks van. Als je er op..
Het is eigenlijk gekkenwerk. In deze tijd van het jaar langs de Belgische kust fietsen. Wanneer de straten, fietspaden en boulevards vol touristen zijn. Wanneer overal files staan. En met het warme weer is een groene omgeving ook te prefereren boven éen van steen, glas, beton en zand.
Een plan voor een nieuw fietsavontuur in de zomer van 2019. Een route die aansluit bij eerder tochten, die ik deels zelfs al gefietst heb, maar ook met heel nieuwe trajecten.
Sinds de grote tocht naar Scandinavië is het stil geworden op Fietsers Afstappen. Dat komt niet omdat er niks gebeurd is, meer omdat ik op andere plekken op internet te vinden was. De afgelopen maanden schreef ik drie stukjes voor andere websites, en verscheen een interview met mij online.
Stilletjes lach ik een beetje om mezelf als ik de lift neem naar het zonnedek van de veerboot naar Kiel. Ik heb wel genoeg hoogtemeters op eigen kracht gemaakt. Zo ontkracht ik op de valreep nog even mijn eigen kreet. Ik stap naar buiten en slalom tussen de mensen en strandstoelen door naar de railing…
Er is één regel die ik mezelf heb opgelegd, waaraan ik mezelf gehouden heb vanaf de overnachting in Termunterzijl, de eerste keer kamperen op weg naar de Noordkaap, nu ruim negen jaar geleden. En dat is dat ik ‘s avonds mijn brander en pannen inpak en ze pas weer tevoorschijn haal de volgende avond. Het..
Het was echt voorbij. De zon scheen toen ik wakker werd. Er hing geen regen in de lucht. En ik werd fit wakker. Geen gevecht met de slaap en ledematen die nog niet willen. Ik at een halve rol haverkoekjes, dronk veel koffie en sap. Ik had zin in deze dag die mij aan de..
Ik zit in m’n eentje in een enorm, luxueus, duur en vrijwel leeg café, genietend van mijn laatste biertje van deze avond in Trondheim. Ik heb uitzicht op een natgeregende straat. Af en toe loopt er iemand langs, veel drukte in de stad is er niet zo op maandagavond na tienen.