Een dieet van lariekoek, deel 3

Fajah Lourens moet haar claims bewijzen

En we hebben er weer eentje. Een nieuwe dieetgoeroe met onwetenschappelijke claims. Fajah Lourens heet ze. Bijzonder is dat deze fitgirl wel dingen zegt over sporten. En daarmee valt ze pijnlijk door de mand.

Maaltijd op een rustdag in Noorwegen tijdens mijn reis in 2013. Ik had mijn lichaam zo uitgeput dat ik mijn vegetarische principes aan de kant zette en vis at.

Uiteraard heeft ook deze dieetgoeroe een bedrijf waardoor ze veel geld binnenhaalt met de verkoop van boeken, video’s en apps. Ter ere van haar nieuwste boek mocht ze bij een praatprogramma op TV, en daar deed ze de bewering dat ze maar 1350 kcal per dag nodig heeft.

Lees verder

Een dieet van lariekoek – the sequel

Het is geen geheim dat internet meer onzin over voedsel bevat dan porno. Helaas dringt daar regelmatig iets van door in de traditionele media. Vandaag zelfs in de NRC. Een interview met twee vrouwen die het tot voedingsgoeroe voor 200.000 vrouwen hebben geschopt.

dsc05614_v1

Burn baby burn! Carbo inferno!

Ik vind het vrij erg dat er zoveel mensen potentieel gevaarlijke onzin op de mouw wordt gespeld. Waarom het NRC dit artikel brengt zonder de nodige fact checks, kritische kanttekeningen en wederhoor van het voor achterlijk verklaarde Voedingscentrum, is me een raadsel.

Lees verder

Rustig aan

DSC05376_v1

2016 wordt geen groots en meeslepend jaar. De blessure die in december verdwenen leek te zijn, steekt af en toe toch de kop weer op. Dit voorjaar ben ik twee lange weekenden met de fiets op pad geweest, en ik merk dat ik mijn gebruikelijke tempo maximaal drie dagen achter elkaar kan vasthouden. Het is geen leuke conclusie, maar een brute reis zit er dit jaar niet in. Ik kan het gewoon niet.

Lees verder

Ja, ook ik.

Eigenlijk is het de meest neutrale manier van iemand afwijzen. De één is homo, de ander hetero, je bent seksueel niet compatibel, het gaat gewoon nooit werken. Niemand kan er iets aan doen; niemand heeft gefaald, niemand is te mooi, te lelijk, te dik of te dun, niemand heeft iets verkeerds gezegd. In de genetische loterij zijn de dubbeltjes verschillende kanten op gevallen. Meer niet.

In de twintig jaar dat ik regelmatig met vrienden in de homoscene terecht was gekomen, had mijn geaardheid dan ook vrijwel nooit problemen opgeleverd. Als een man mij probeerde te versieren, zei ik gewoon dat ik op vrouwen val en meteen veranderde het gesprek in neutrale kroegpraat. Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit ongemakkelijk heb gevoeld.

Lees verder

Het debuut van een regenjas en een beginnersfout

De wolken hangen laag op de tweede dag in Zweden. Het is zo’n grauwe dag waarbij je niet weet of er regen gaat komen, of dat het brute thermische geweld van de zon het wolkendek uiteindelijk zal openbreken. De derde mogelijkheid is dat het zo’n rustige, grijze dag wordt waarop het uitstekend fietsen en mijmeren is.
Die laatste mogelijkheid, daar geloof ik vandaag niet in. Zon of regen, één van die twee wordt het. Ik ontbijt buiten bij de keuken, maar zonder koffie te zetten. Zoals altijd heb ik geen zin om mijn pannen in- en uit te pakken. Dan zwaai ik nog even naar de twee Nederlandse meiden met wie ik gisteravond aan de praat ben geraakt, en stap op de fiets.

Lees verder

De onzichtbare vrijgezel

Er is nu anderhalf jaar verstreken sinds ik koos voor sterilisatie. Een simpele ingreep die niets anders deed dan bevestigen hoe het altijd al zat bij mij. Het heeft me veel goeds gebracht. Meer zelfvertrouwen in de liefde, het gevoel zelf de baas te zijn over mijn lichaam en mijn toekomst. Rust omdat de discussie voor eens en voor altijd beslecht is. En betere seks.

Maar er is ook een keerzijde. Nu ik zo uitgesproken ben, nu de buitenwereld weet dat mijn leven zonder nageslacht geen toeval is, geen ‘fase’, ben ik me er veel meer van bewust geworden hoe de samenleving aankijkt tegen mensen zonder kinderen. Vooral wanneer ze vrijgezel zijn.
Lees verder

Doe het dan voor de vrouwen

DSC08065_v1Herman is een begrip in Delft. Dixxo Herman om precies te zijn. Een oude hippie die twee keer per jaar plaatjes draait op de Koornbeurs. Een heel goede DJ, want hij is geen prof maar een pretentieloze amateur die het liefst zelf de hele avond meedanst. Dixxo Herman is er altijd al geweest. Toen ik in Delft kwam wonen, was Dixxo Herman er ook altijd al geweest. Hij draait lullige hitjes en keiharde rock, mixt niks aan elkaar, springt van de hak op de tak en draait soms plaatjes die je echt nooit in een danstent zou moeten draaien. De Delftse studentpopulatie dweept er mee. Er wordt gecrowdsurft tijdens kneuterige Nederlandstalige liedjes. Een dansavond met een geweldige sfeer, waar niets serieus is en alles kan.

Bijna alles dan.

Lees verder

De seksuele bevrijding van de man

Wacht even. De seksuele bevrijding van de man? Waren het niet juist vrouwen die bevrijd moesten worden? Die geen baas waren over het eigen lichaam, die vastzaten in een hoer-madonna-complex? Die overal slachtoffer zijn van seksueel geweld?Borsthaar. Niks mis mee.

Klopt. Vrouwen worden daarmee geconfronteerd en dat vraagt om een niet-aflatende strijd. Maar dat wil niet zeggen dat het voor mannen allemaal prima geregeld is. Integendeel, ook mannen zitten in een seksueel keurslijf waar niemand gelukkig van wordt, zeker ook vrouwen niet.

Op Frontaal Naakt heb ik daar al eerder wat over gezegd. Mannen moeten doortastend op vrouwen jagen, maar zonder ze lastig te vallen. Belachelijk natuurlijk, maar zo is het wel. Maar er is nog een ander probleem, en dat is het taboe op het mannelijke lichaam en de aantrekkingskracht daarvan.

Lees verder

De camera moet mij redden

Mijn hoofd heeft rust nodig. Rust, omdat ik te hard heb geprobeerd stukken te schrijven op mijn werk. Stukken die ik eigenlijk helemaal niet kon schrijven omdat het materiaal maar niet voorhanden kwam. De afgelopen dagen heb ik gemerkt dat het dan ook vooral het taaldeel van mijn hersenen is dat is overbelast. Het deel dat met beeld bezig is, doet het prima.

Lees verder

Dienstmededeling

Het is al twee maanden stil op Fietsers Afstappen. Dat is niet echt iets voor mij, ik heb altijd wel wat te schrijven. Maar de afgelopen maanden gaat het even niet meer, niet op mijn werk, niet hier. ‘Ernstige concentratieproblemen’, zo heet het officieel. Overspannen, writers block, burnout, zoiets. Zelfs een stukje als dit schrijven kost me heel veel moeite.

Lees verder