Sennalandet, Kvænangen, Lyngen

Er is een begin van schemering. Een schemering waarvan ik weet dat hij door zal zetten. Inmiddels ben ik afgezakt naar 69 graden noorderbreedte, en ook ben ik weer een week verder richting de herfst sinds ik de poolcirkel bereikte.

De straten en kades van deze havenstad zijn nog nat na een dag met korte, snel overwaaiende buien en weinig zon. Ik ben bepaald niet de enige die hier rondslentert, het is vrijdagavond, in dat onbestemde uur tussen diner en uitgaansleven.

Lees verder

La Norvège douze points

Het toendralandschap strekte zich uit tot ver voorbij de horizon. Tientallen kilometers fietste ik langs rotsige bodem, moerassen, kromme boompjes, laag struikgewas, mos, taai gras en brede maar ondiepe beken. Vogels en rendieren leken de enige bewoners. Het was zwaar bewolkt en koud, maar dat was een enorme verbetering.

Lees verder

Uusikapunki – Ikaalinen – Saarijärvi – Säivä – Manamansolom

Hee, toch een camping!’ Ik had me allang neergelegd bij een overnachting in een hotel terwijl het prachtig weer was. Noch Open Streetmap, noch Archies, noch Google gaven een kampeerplek op enigszins haalbare fietsafstand. Maar tien kilometer voor het stadje waar het enige hotel in wijde omtrek was, ineens een bordje naast de weg.

Lees verder

Door het doolhof

Het regent pijpestelen. Zo hard als ik niet eerder had gezien in Scandinavië. Vanuit de wachtruimte hou ik de rij auto’s in de gaten, of hij al in beweging komt. Ik ben veel te vroeg voor de veerboot, had best een halfuurtje kunnen uitslapen. Maar het pakt goed uit, want ik kan nu comfortabel schuilen voor deze stortbui.

Het wordt droog, maar ik zit hier wel prima. Pas als de motorrijders in beweging komen, ga ik naar de veerboot. Ik mag meteen aan boord.

Lees verder

Åland. Eindelijk.

De rondvaartboot maakt een eigenaardige, schijnbaar doelloze manoeuvre bij de sluis in het Gotakanaal. Ik ben verbaasd maar doe geen poging het te begrijpen. Ik sluit mijn ogen en knijp zachtjes in mijn neus. Het voelt alsof ik in slaap aan het vallen ben. Het uur van deze middagpauze is bijna om, maar ik loop toch even naar binnen om mijn koffie te laten bijschenken.

Lees verder

Droog gravel

Het klonk niet goed, de knal van de steen tegen mijn wiel. Een spaak? Onwaarschijnlijk. Toen klonk een luid gesis en was het duidelijk. Ik stopte en zag vrij snel het lek. Aan de zijkant van de voorband.

Had ik toch te veel gewaagd? Zoveel kilometers op gravel met een band die daar eigenlijk nooit voor ontworpen is? Mensen hadden mij er wel eens voor gewaarschuwd, maar al sinds de tocht naar de Noordkaap heb ik alleen maar op Kojaks gereden en daar nooit spijt van gehad. Goed, sinds ik de Chamsin heb, rij ik veel meer op gravel, maar die fiets heb ik ook al weer vier jaar.

Lees verder

Fietsavonturen voor bijna iedereen

In mijn vorige stukje betoogde ik dat fietsvakanties niet alleen een veel milieuvriendelijker, maar ook veel mooiere vorm van reizen zijn dan vliegvakanties. Sommige mensen wezen mij er op dat niet iedereen kan fietsen, en zeker niet zoveel als ik. Bovendien heeft niet iedereen de tijd die ik heb.

Daar ben ik mij van bewust. Maar het is nu ook weer niet zo dat half Nederland in een rolstoel zit en ik knalde bij mijn eerste fietsvakantie ook niet meteen de Stelvio op. Ook kleinere, meer toegankelijke fietstochten kunnen bijzondere en onvergetelijke avonturen zijn.

Vandaar dit vervolg. Ik geef wat voorbeelden van kleine fietstochten die voor een groot deel van de mensen goed te doen zijn. Als iedereen die het kan, af en toe hier voor kiest in plaats van een vliegvakantie, is dat al een grote winst.

Lees verder