Eilanden, havensteden en een uitgestelde beslissing

Bij elke stad die ik op weg naar het Noorden tegenkom, denk ik: dit is de laatste kans die ik heb om in een echte stad te zijn. Dan wil ik uit eten gaan, nog één keer een biertje drinken in een café, flirten met mooie vrouwen en wie weet nog een keertje dansen. En als het zo uitkomt dat het bezoek aan de stad samenvalt met de rustdag, neem ik het er echt van.

image

Lees verder

Saltfjellet

Er is een foto van mij bij het monument op de poolcirkel. Ik gebruik hem vaak als ava op social media, hij staat bij één van de berichten over de voorbereidingen van deze reis. Ik heb hem ook wel als profielfoto op Tinder gebruikt, wellicht met succes maar ik heb dat nooit nagevraagd. Op die foto sta ik gelukkig en vol zelfvertrouwen. Het is de dag dat ik na tien dagen stilzitten in Nesna eindelijk weer fiets. De dag dat ik de hoogvlakte van Saltfjellet oversteek. Die uitstraling komt niet uit de lucht vallen.
Lees verder

La Norvège

De overgang was minder abrupt dan de vorige keer. In het verre noorden, bij de grens tussen Finland en Noorwegen, had ik het landschap zien veranderen op een schaal van meters. Ook die paar keer dat ik bij Abisko, in het noorden van Zweden, de grens per openbaar vervoer had gekruist, viel me een scherp contrast op tussen het Zweedse en het Noorse landschap.
Lees verder

I hear her calling

De zon daalt terwijl ik mijn pasta eet en tonic drink in Strömsund. Het begin van zo’n eindeloze Scandinavische schemering. Vandaag heb ik de zoveelste warme dag met strakblauwe hemel achter de rug. Het weer is uitzonderlijk gunstig. Het is zo warm dat de jam in knijpflessen die ik hier altijd koop, zo dun is als limonadesiroop. Maar nu merk ik toch dat ik noordelijk zit. Zodra de zon de horizon nadert, wordt het koud. Ik maak een mok oploskoffie en ga zitten in de verblijfsruimte. Dit wordt voorlopig mijn laatste avond in Zweden. Noorwegen ben ik genaderd tot op minder dan een dagafstand.
Lees verder

Het debuut van een regenjas en een beginnersfout

De wolken hangen laag op de tweede dag in Zweden. Het is zo’n grauwe dag waarbij je niet weet of er regen gaat komen, of dat het brute thermische geweld van de zon het wolkendek uiteindelijk zal openbreken. De derde mogelijkheid is dat het zo’n rustige, grijze dag wordt waarop het uitstekend fietsen en mijmeren is.
Die laatste mogelijkheid, daar geloof ik vandaag niet in. Zon of regen, één van die twee wordt het. Ik ontbijt buiten bij de keuken, maar zonder koffie te zetten. Zoals altijd heb ik geen zin om mijn pannen in- en uit te pakken. Dan zwaai ik nog even naar de twee Nederlandse meiden met wie ik gisteravond aan de praat ben geraakt, en stap op de fiets.

Lees verder

Fijnafstelling

Hoeveel je ook traint, hoe nauwkeurig je de route ook samenstelt en hoe perfect je materiaal ook is, zodra je vertrekt blijkt de praktijk anders dan de training. Het ritme van dag in, dag uit fietsen en geen seconde in je eigen huis zijn, is zo anders dan dat van het werkende bestaan waarbij je in het weekend nog een paar trainingen probeert te proppen.
Lees verder

Het trage verlaten

Verlaat je land langzaam. Ik ken de verleiding van de nachttrein, ‘s avonds je hoofd neerleggen en de volgende ochtend wakker worden in een andere wereld. En ja, ook dat heeft zijn charme. Maar sinds ik begonnen ben met mijn grote fietstochten, heb ik iets mooiers ontdekt. Thuis beginnen met fietsen, en zien hoe alles langzaam maar zeker steeds onbekender wordt.
Lees verder

Een economie waar je iets aan hebt

Bij zijn aantreden als fractievoorzitter baarde Jesse Klaver opzien met zijn betoog tegen het economisme. Dat waren hemelbestormende woorden, die lang niet meer waren gehoord in de Haagse politiek. Natuurlijk volgden meteen laatdunkende reacties. De kritiek van Jesse Klaver op het economisme wordt geframed als het afwijzen van fatsoenlijk boekhouden. Het aloude verwijt van potverteren door links dus. Lees verder

De onzichtbare vrijgezel

Er is nu anderhalf jaar verstreken sinds ik koos voor sterilisatie. Een simpele ingreep die niets anders deed dan bevestigen hoe het altijd al zat bij mij. Het heeft me veel goeds gebracht. Meer zelfvertrouwen in de liefde, het gevoel zelf de baas te zijn over mijn lichaam en mijn toekomst. Rust omdat de discussie voor eens en voor altijd beslecht is. En betere seks.

Maar er is ook een keerzijde. Nu ik zo uitgesproken ben, nu de buitenwereld weet dat mijn leven zonder nageslacht geen toeval is, geen ‘fase’, ben ik me er veel meer van bewust geworden hoe de samenleving aankijkt tegen mensen zonder kinderen. Vooral wanneer ze vrijgezel zijn.
Lees verder